Ποίηση

Ίσως ήταν απόγευμα.Ίσως βράδυ.Ίσως μια από εκείνες τις μέρεςπου η ψυχή κουράζεται τόσοπου σταματά να προσέχει. Θυμάμαι μόνο έναν σταθμό γεμάτο κόσμο.Βήματα βιαστικά.Ανακοινώσεις που έσπαγαν…

Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,δεν θα ανοίξει ρωγμή στον κόσμο.Θα συνεχίσει να γράφεται η μέραπάνω στο ίδιο παλιό χαρτί του χρόνου,με μελάνι που δεν…

Αχ! Σκοτάδι.Αυτό το σκοτάδι.Δεν είναι η έλλειψη φωτός,μα η σιωπηλή μνήμη της ψυχής μουγια όσα κάποτε έλαμψαν σαν άστρα.

Σ’ αγαπώ,κι αυτή η λέξη δεν χωράει στο στόμα μου,ξεχειλίζει σαν φως που δεν έμαθε να κρύβεται,σαν θάλασσα που επιμένει να θυμάται την ακτή. Σ’…

Υπάρχει ένα σπίτι που δεν χτίστηκε ποτέ για να μείνει.Μόνο για να αντέχει. Στέκει χωρίς να στέκει, σαν να το κρατάει όρθιο όχι η αρχιτεκτονική,αλλά…

Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,πόσο ακόμα θα γυρνάς μέσα μου σαν φωνή που δεν βρίσκει στόμα,σαν άγγιγμα που δεν έμαθε ποτέ πού να ακουμπήσει;…

Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν ξυπνά κάθε πρωί και νιώθει πως η ζωή τον ξέχασε. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν τα…

Υπάρχει ένας άνθρωπος φτιαγμένος από δύο καιρούς μέσα στο ίδιο σώμα,σαν να μην αποφάσισε ποτέ ο κόσμος αν θα τον γράψει με φως ή με…

Ήρθα από την κόλασησαν καπνός ύστερα από πυρκαγιά,με τη στάχτη κολλημένη πάνω μουσαν δεύτερο δέρμα. Οι νύχτες μ’ έπιναν αργά,σταγόνα τη σταγόνα,κι εγώ στεκόμουν μέσα…

Μερικοί άνθρωποι φοράνε τον πόνο σαν παλιό παλτό· όχι γιατί τους ζεσταίνει, μα γιατί έμαθαν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο μέσα απ’ το βάρος…

Μια λευκή σκόνη απλώνεται πάνω στις ώρες,σαν φως που δεν ζεσταίνει.Ο καπνός τυλίγει τη σκέψη,μέχρι να χαθούν τα όρια της ανάσας.Και το σκοτάδι,ήδη εγκατεστημένο μέσα…

Κάποτε, ο κόσμος δεν είχε μάθει να βιάζεται. Τα πρωινά άνοιγαν αργά, σαν μάτια που επιστρέφουν από όνειρο, και το φως δεν έπεφτε, καθόταν,σαν επισκέπτης…

Τα όνειρα μου έγιναν κάρβουνα στον πάτο μιας νύχτας δίχως αυγή. Μαύρισαν αργά, σαν λουλούδια ξεχασμένα μέσα σε φωτιά,και τώρα τα αγγίζωμόνο για να γεμίσουν…

Στην άκρη της ψυχής μου στάζει αργά ένα σκοτάδι αρχαίο, σαν κερί λησμονημένοσε ναό βυθισμένο κάτω από τη θάλασσα.Οι μέρες περνούν από πάνω μουόπως περνούν…

Σε έμαθα μέσα στη σιωπή των πιο απλών πραγμάτων, στο βάρος της καρέκλας σου που πάντα έτριζε γνώριμα, και στο βλέμμα σου που έφτανε πριν…

Υπήρχαν μέρες που περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους σαν κάποιος που γύρισε πολύ αργά από έναν πόλεμο που κανείς άλλος δεν θυμόταν.Χαμογελούσε κανονικά.Απαντούσε «καλά».Άναβε τσιγάρα αφηρημένα…

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιμούνται ποτέ πραγματικά. Μόνο ξαπλώνουν για λίγο δίπλα στις ήττες τους, με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθοςσαν να φυλάνε μέσα…

Κάποια απογεύματα η θάλασσα φοράει το παλιό της όνομα και το λέει σιγά,σαν να φοβάται μην το ξεχάσει ο άνεμος.Οι δρόμοι μυρίζουν γιασεμί και αναβολή,κι…

Στην άκρη της πόλης, εκεί που οι δρόμοι ξεχνούν τα ονόματά τους, κάθεται μια λάμπα που τρεμοπαίζει χωρίς λόγο σαν να θυμάται κάτι που δεν…

Στην μνήμη ενός καλοκαιριού που δεν τελείωσε ποτέ, ο ουρανός είχε σκύψει χαμηλά, να ακούσει τι λένε τα χώματα.Κι εκεί, ανάμεσα σε ρωγμές από φως…

Στο λευκό της αυγής που δεν αποφάσισε ακόμη αν θα γίνει μέρα οι πέτρες κρατούν μέσα τους μικρές, πεισματάρικες θάλασσες.Κι ο άνεμος περνάει σαν σκέψη…

Σαν άσπρο κύμα που ξέχασε το πέλαγος στο βλέμμα σουξύπνησε το φως και φόρεσε το σώμα του καλοκαιριού.Στις αυλές των ανέμων στάζουν λεμόνια οι σιωπές,κι…

Κάποτε νόμιζα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει μπροστά σου, σαν δρόμος που τον διασχίζεις με βήματα καθαρά.Όμως εγώ περπατούσα πάντα λίγο πιο πίσω…

Υπάρχει μια σιωπή πριν από κάθε πράγμαεκεί που οι λέξειςείναι ακόμη υγρέςκαι στάζουν απ’ τα χείλη του ανείπωτου.Εκεί σε βρήκα.Όχι σαν μορφήούτε σαν ανάμνησημα σαν…

Κάτι ζητά να φανεί χωρίς να ξέρει ακόμα τι είναι σαν φως που δοκιμάζει το σκοτάδι από μέσα.Στέκεται εκείανάμεσα σε μια σκέψη που δεν ειπώθηκεκαι…

Σώσε με,λέει η νύχτα μέσα μου,σαν παλιό ρολόι που χτυπάει χωρίς ώρα,σαν δρόμος που δεν θυμάται πού τελειώνει.Σώσε με,ψιθυρίζω στα τζάμια που ιδρώνουν από φόβο,εκεί…

Τη νύχτατο δωμάτιο αλλάζει δέρμα.Οι τοίχοι ιδρώνουν σκιές,το ταβάνι χαμηλώνει αργάσαν ουρανός έτοιμος να συντρίψει πόλη,και οι κουρτίνες ανεμίζουνχωρίς αέρα,λες και περνούν ανάμεσά τουςαόρατοι νεκροί.Εγώ…

Σε αγάπησα με μια ένταση που δεν χωράει σε λέξεις,σαν να σε θυμόταν η ψυχή μου πριν ακόμα σε συναντήσουν τα μάτια μου,και κάθε μου…

‘Ισως τελικά η ζωή να είναι αυτό το αργό ξεθώριασμα του φωτόςπάνω στα πράγματα που αγαπήσαμε πολύ.Ίσως γι’ αυτό τα βράδιαοι άνθρωποι σωπαίνουν τόσο βαθιάγια…

Είναι το γαλάζιο η συγγνώμη που είπε το φωςπάνω στα ερείπια μιας μέρας που έχει πια περάσει,είναι ο στεναγμός που βγαίνει τόσο απαλόςπου κάνει τον…

Ο φόβος δεν ήρθε.Ήταν ήδη εκεί,στον τρόπο που έπεφτε το φωςπάνω στα άδεια πράγματα.Ένα δωμάτιο χωρίς προθεσμίες,μια καρέκλα που θυμάται σώματαπου δεν κάθισαν ποτέ μέχρι…