Κάτι ζητά να φανεί
χωρίς να ξέρει ακόμα τι είναι
σαν φως που δοκιμάζει το σκοτάδι
από μέσα.
Στέκεται εκεί
ανάμεσα σε μια σκέψη που δεν ειπώθηκε
και σε μια άλλη που δεν θα έρθει ποτέ.
Κανείς δεν το καθοδηγεί.
Μόνο ένα βλέμμα
που επιμένει
λίγο περισσότερο απ’ όσο αντέχει.
Κι ύστερα
μια μικρή απόκλιση.
Ένα άσχετο σημάδι
ένα λάθος που δεν διορθώνεται
και γίνεται ξαφνικά αναγκαίο.
Όλα αλλάζουν θέση.
Το τυχαίο αποκτά βάρος
το βέβαιο χάνει τη φωνή του
κι ένα σχήμα
γεννιέται εκεί που δεν το περίμενε κανείς.
Μη το αγγίξεις.
Αν το ονομάσεις
θα σταματήσει.
Άφησέ το να μείνει
όπως μένει μια ανάμνηση
που δεν ανήκει σε καμία ζωή.
Κι όταν απομακρυνθείς
θα σε ακολουθεί
όχι σαν εικόνα
αλλά σαν μια ανεπαίσθητη μετατόπιση
στον τρόπο που κοιτάς.
Σαν να άνοιξε μέσα σου
ένας χώρος μικρός
όπου τα πράγματα
δεν χρειάζεται πια να εξηγηθούν.