Σε έμαθα μέσα στη σιωπή των πιο απλών πραγμάτων,
στο βάρος της καρέκλας σου που πάντα έτριζε γνώριμα,
και στο βλέμμα σου που έφτανε πριν από κάθε μου λέξη,
σαν να με ήξερες πριν ακόμη μιλήσω.
Με ένα ποτήρι τσίπουρο μισογεμάτο δίπλα στο χέρι σου,
που δεν ήταν ποτέ απλώς ποτό αλλά συνήθεια, ρυθμός,
τρόπος να μετράς τον χρόνο.
Και με τον καπνό από τα τσιγάρα σου να ανεβαίνει αργά,
σαν προσευχή που δεν ζητά τίποτα, μόνο χάνεται στον αέρα.
Σε έχασα σαν να έσβησε ένας ήλιος που δεν έκανε θόρυβο,
μόνο άφησε το φως του παντού, κι έμεινε πίσω η μυρωδιά του καπνού,
κολλημένη στις γωνίες της μνήμης, και η αίσθηση πως κάπου ακόμα κάθεσαι,
απλώς δεν σε βλέπω.
Και τώρα σε ψάχνω στις μικρές κινήσεις της μέρας,
στο ποτήρι που δεν γεμίζει όπως τότε,
στο τσιγάρο που δεν έχει τη ζεστασιά της παρουσίας σου,
στο κενό ανάμεσα στις λέξεις που κάποτε γέμιζες χωρίς να προσπαθείς.
Μα όσο κι αν λείπεις, σε κουβαλώ όπως κουβαλά κανείς τη ρίζα του βαθιά, σιωπηλή, επίμονη.
Κι αν κάποιες νύχτες ο αέρας μυρίζει καπνό χωρίς λόγο,
σε θυμάμαι πιο δυνατά από ποτέ.