Υπάρχει ένα σπίτι που δεν χτίστηκε ποτέ για να μείνει.
Μόνο για να αντέχει.
Στέκει χωρίς να στέκει,
σαν να το κρατάει όρθιο όχι η αρχιτεκτονική,
αλλά η συνήθεια της κατάρρευσης που δεν ολοκληρώθηκε.
Οι τοίχοι του έχουν ποτίσει υγρασία από εποχές που δεν μετριούνται.
Δεν είναι βροχή αυτό που τους έφθειρε,
είναι επανάληψη.
Η ίδια στάλα που πέφτει χρόνια στο ίδιο σημείο
μέχρι να γίνει πληγή με σχήμα.
Στα θεμέλια δεν υπάρχει πέτρα.
Υπάρχει βάρος.
Συμπιεσμένο, στρωμένο στρώμα με στρώμα,
σαν να αποφάσισε ο χρόνος να μην κυλήσει πια,
αλλά να μαζευτεί εκεί κάτω και να μείνει.
Οι διάδρομοι είναι στενοί,
όχι γιατί έτσι σχεδιάστηκαν,
αλλά γιατί κάθε πέρασμα άφησε κάτι πίσω του
που δεν μετακινήθηκε ποτέ ξανά.
Έτσι το σπίτι μικραίνει σιγά σιγά,
όχι από έξω προς τα μέσα,
αλλά από μέσα προς τα μέσα.
Στα δωμάτια δεν υπάρχει σκόνη , υπάρχει στρώση.
Στρώση πάνω σε στρώση από στιγμές που δεν ειπώθηκαν σωστά,
από κινήσεις που σταμάτησαν στη μέση,
από πρόσωπα που έφυγαν χωρίς να φύγουν εντελώς.
Οι πόρτες δεν κλείνουν.
Δεν ανοίγουν.
Απλώς κρέμονται ανάμεσα στις δύο καταστάσεις,
σαν αποφάσεις που δεν πήραν ποτέ μορφή.
Το σπίτι δεν κατοικείται από ανθρώπους.
Κατοικείται από τρόπους επιβίωσης που ξεχάστηκαν μέσα του.
Κάποιες φορές μοιάζει να ακούγεται κίνηση,
αλλά είναι μόνο η φθορά που αλλάζει δωμάτιο.
Στο υπόγειο δεν υπάρχει σκοτάδι.
Υπάρχει συσσώρευση.
Ό,τι δεν ανέβηκε ποτέ πάνω,
ό,τι δεν ειπώθηκε ποτέ στην επιφάνεια,
ό,τι δεν βρήκε καν τη δύναμη να γίνει ανάμνηση.
Εκεί τα πράγματα δεν χάνονται.
Απλώς μένουν όπως έπεσαν.
Και στους τοίχους, αν κοιτάξει κανείς αρκετά,
φαίνονται σημάδια από προσπάθειες που δεν ολοκληρώθηκαν:
γρατζουνιές, μικρές επιμονές,
ίχνη από κάτι που προσπάθησε να γίνει έξοδος
και δεν έγινε ποτέ.
Το σπίτι δεν έχει ρήγματα μόνο εξωτερικά.
Τα ρήγματα είναι ο τρόπος που υπάρχει.
Δεν είναι ζημιά , είναι δομή.
Κάποτε περνούσε μέσα του κάτι που έμοιαζε με κίνηση ζωής,
αλλά κι αυτό δεν έμεινε αρκετά για να ονομαστεί ζωή.
Έμεινε μόνο αρκετά για να αλλάξει τη σιωπή.
Τώρα η σιωπή του δεν είναι άδεια.
Είναι γεμάτη.
Σαν δωμάτιο που δεν μπορεί να αδειάσει άλλο,
γιατί το άδειο έχει ήδη γίνει υλικό.
Κι έτσι το σπίτι συνεχίζει να υπάρχει
χωρίς να διεκδικεί τίποτα,
χωρίς να ζητάει επιστροφή,
χωρίς να υπόσχεται τίποτα πέρα από τη συνέχιση της φθοράς του.
Μόνο στέκεται,
όχι ως καταφύγιο,
αλλά ως αποτύπωμα όλων όσων δεν άντεξαν να γίνουν κάτι άλλο.