Κάποτε νόμιζα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει μπροστά σου,
σαν δρόμος που τον διασχίζεις με βήματα καθαρά.
Όμως εγώ περπατούσα πάντα λίγο πιο πίσω από τον εαυτό μου,
σαν να τον ακολουθούσα αντί να τον κατοικώ.
Έφτιαχνα κόσμους από λεπτομέρειες που δεν είδαν ποτέ το φως,
μια λέξη που δεν ειπώθηκε,
ένα βλέμμα που κράτησε περισσότερο απ’ όσο άντεχε η πραγματικότητα.
Κι εκεί μέσα ένιωθα ασφαλής,
σαν να μην μπορούσε τίποτα να με πληγώσει
εκτός από το ίδιο το όνειρο.
Κι έτσι πέρασαν οι μέρες χωρίς να κάνουν θόρυβο,
σαν άνθρωποι που φεύγουν από πίσω πόρτα.
Και όταν κάποτε γύρισα να δω τι έμεινε,
δεν ήμουν σίγουρη αν έλειπα εγώ
ή αν έλειπαν όλα τα υπόλοιπα.
Μου είπαν πως η ζωή θέλει συμμετοχή,
μα εγώ ήμουν πάντα πιο καλή στο να παρατηρώ παρά να αγγίζω.
Κι αυτό το λίγο που δεν έζησα,
άρχισε να μεγαλώνει μέσα μου σαν δεύτερη πατρίδα.
Τώρα πια δεν ξεχωρίζω το πραγματικό από το φαντασμένο.
Έχουν γίνει και τα δύο το ίδιο βάρος.
Και κάποιες νύχτες, όταν όλα σωπαίνουν,
νομίζω πως ακούω βήματα
ίσως τα δικά μου,
ίσως εκείνα που δεν έκανα ποτέ.
Και τότε καταλαβαίνω:
δεν είναι πως χάθηκε η ζωή.
Είναι πως την ονειρεύτηκα τόσο πολύ,
που δεν πρόλαβε να με συναντήσει.