Μια λευκή σκόνη απλώνεται πάνω στις ώρες,
σαν φως που δεν ζεσταίνει.
Ο καπνός τυλίγει τη σκέψη,
μέχρι να χαθούν τα όρια της ανάσας.
Και το σκοτάδι,
ήδη εγκατεστημένο μέσα μου,
σαν σπίτι χωρίς πόρτες, με επιστρέφει ξανά και ξανά στον ίδιο κύκλο,
όπου κάθε πτώση μοιάζει με έξοδο
που τελικά με γυρίζει
λίγο πιο βαθιά στον εαυτό μου.