Υπάρχει μια σιωπή πριν από κάθε πράγμα
εκεί που οι λέξεις
είναι ακόμη υγρές
και στάζουν απ’ τα χείλη του ανείπωτου.
Εκεί σε βρήκα.
Όχι σαν μορφή
ούτε σαν ανάμνηση
μα σαν μια ελαφριά μετατόπιση του κόσμου
σαν να άλλαξε θέση ο ουρανός
κατά ένα χιλιοστό.
Και τότε όλα γέρνουν.
Οι σκιές μακραίνουν προς τα μέσα
τα αντικείμενα ξεχνούν το βάρος τους
κι ένα αόρατο νερό
διασχίζει τις ώρες
χωρίς να βρέχει τίποτα.
Μη μιλάς.
Κάθε λέξη
κλείνει μια πόρτα που μόλις άνοιξε.
Άφησε μόνο αυτό
ένα σχεδόν άγγιγμα
που δεν ολοκληρώνεται ποτέ.
Γιατί εκεί,
στο μισό της κίνησης,
γεννιέται κάτι πιο αληθινό από την παρουσία
ένα ίχνος φωτός
που δεν ανήκει σε καμία πηγή
και όμως επιμένει.
Κι αν κάποτε χαθείς,
μην ψάξεις να βρεις τον δρόμο.
Υπάρχει ένα σημείο
που σε θυμάται καλύτερα απ’ ό,τι θυμάσαι εσύ τον εαυτό σου.
Εκεί να πας.
Χωρίς βήματα
μόνο με εκείνη τη μικρή ρωγμή
που αφήνει η ύπαρξη
όταν περνάει μέσα απ’ το τίποτα.