Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,
δεν θα ανοίξει ρωγμή στον κόσμο.
Θα συνεχίσει να γράφεται η μέρα
πάνω στο ίδιο παλιό χαρτί του χρόνου,
με μελάνι που δεν στεγνώνει ποτέ.
Η πόλη θα ξυπνήσει όπως πάντα,
με μηχανές, με βήματα, με φωνές
που δεν ρωτούν τίποτα,
που δεν κρατούν τίποτα για πολύ.
Κι εγώ θα είμαι ήδη εκτός του ρυθμού,
σαν σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε.
Οι δρόμοι θα συνεχίσουν να γεμίζουν κόσμο
που τρέχει να προλάβει κάτι αόριστο,
σαν να υπάρχει σωτηρία μέσα στη βιασύνη.
Τα βλέμματα θα συναντιούνται για λίγο
και θα ξεχνιούνται πριν γίνουν μνήμη.
Και οι πόλεμοι,
οι πόλεμοι θα συνεχίζουν να αναπνέουν βαθιά,
να αλλάζουν σύνορα σαν να αλλάζουν ρούχα,
να βαφτίζουν το ίδιο αίμα με νέα ονόματα,
για να μοιάζει λιγότερο ίδιο.
Κάπου ένας ουρανός θα σκίζεται ξανά,
και κάπου αλλού θα το λένε “είδηση”,
με φωνή ήρεμη, εκπαιδευμένη,
σαν να μιλά για κάτι που δεν αφορά κανέναν
αρκετά ώστε να σταματήσει.
Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να αγαπούν
με τρόπους μικρούς και ραγισμένους,
να χτίζουν ελπίδες πάνω σε προσωρινά υλικά,
και να τις ονομάζουν “ζωή”,
για να μην δουν το κενό από κάτω.
Κι αν εγώ δεν υπάρχω πια,
θα συνεχίσουν όλα χωρίς ερώτηση.
Ο κόσμος δεν έχει παύσεις,
μόνο επόμενα βήματα
πάνω στα ίδια ίχνη.
Και κάπου εκεί, στο τέλος που δεν είναι τέλος,
μόνο μια αδιάκοπη συνέχεια,
όλα επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή:
κίνησης χωρίς προορισμό,
θορύβου χωρίς μνήμη,
φωτός που δεν υπόσχεται τίποτα.
Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,
ο κόσμος δεν θα το μάθει ποτέ.
Γιατί ο κόσμος δεν μαθαίνει απουσίες,
μόνο συνεχίζει
να τις παράγει.