Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,
πόσο ακόμα θα γυρνάς μέσα μου σαν φωνή που δεν βρίσκει στόμα,
σαν άγγιγμα που δεν έμαθε ποτέ πού να ακουμπήσει;
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις
και δεν είναι πια ερώτηση, είναι ρυθμός που χτυπάει μέσα στις ώρες,
σαν ρολόι που ξέχασε να δείξει τέλος.
Σε ψάχνω στα πιο ήσυχα πράγματα:
στο φως που κάθεται στο τραπέζι και προσποιείται πως δεν θυμάται,
στον αέρα που περνά από το δωμάτιο
σαν να δοκιμάζει ακόμη τη μορφή σου.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,
σαν να άφησες πίσω σου όχι απουσία, αλλά συνέχεια χωρίς σώμα;
Δεν έφυγες, διαχύθηκες.
Έγινες ο τρόπος που πέφτει η νύχτα,
ο τρόπος που σωπαίνει το σπίτι όταν δεν έχει τίποτα να πει,
ο τρόπος που αλλάζει η ανάσα μου όταν σε σκέφτομαι χωρίς να το θέλω.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,
σαν όνομα που το φωνάζω από μέσα μου
και επιστρέφει πάντα λίγο πιο μακριά;
Ακουμπάω τις μέρες και σε βρίσκω κρυμμένο στα ενδιάμεσα,
εκεί που δεν φτάνει η λήθη ούτε η παρηγοριά.
Κι ό,τι αγγίζω παίρνει το σχήμα της μνήμης σου,
σαν ο κόσμος να έμαθε να σε μιμείται.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις;
Όσο ακόμα θα υπάρχει χρόνος να σε μετράει.
Κι ίσως, ακόμη κι όταν ο χρόνος σταματήσει,
να συνεχίσεις να είσαι το πιο αργό του χτύπημα μέσα μου.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,
σαν να μην έμαθε ποτέ ο κόσμος να σε αποχαιρετά σωστά;
Και οι μέρες συνεχίζουν, όχι επειδή μπορούν,
αλλά επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν χωρίς εσένα.
Περπατούν πάνω στο ίδιο σημείο του χρόνου
σαν να ψάχνουν μια ρωγμή να περάσουν πίσω.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις
και κάθε “ακόμα” γίνεται πιο βαρύ,
σαν πέτρα που δεν πέφτει, αλλά μένει στον αέρα
και αλλάζει τη βαρύτητα όλων των γύρω πραγμάτων.
Μιλάω και η φωνή μου σε συναντά πριν προλάβει να γίνει λέξη.
Σταματάει, διστάζει, γυρίζει πίσω.
Σαν να φοβάται πως αν σε φτάσει,
θα σε χάσει πιο οριστικά.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,
σαν να έγινε η απουσία σου μια δεύτερη παρουσία,
πιο ήσυχη, πιο παντού, πιο αδύνατον να την αγγίξω.
Και μέσα σε αυτό το “μαζί που δεν υπάρχει πια”,
σε κρατάω όπως κρατάει κανείς κάτι εύθραυστο στον ύπνο του:
χωρίς να ξέρει αν το προστατεύει ή αν το σπάει με το όνειρο.
Πόσο ακόμα θα μου λείπεις;
Δεν ξέρω να απαντήσω.
Ξέρω μόνο πως κάθε φορά που το ρωτάω,
ο κόσμος για λίγο σωπαίνει,
σαν να σε θυμάται κι αυτός.