Σ’ αγαπώ,
κι αυτή η λέξη δεν χωράει στο στόμα μου,
ξεχειλίζει σαν φως που δεν έμαθε να κρύβεται,
σαν θάλασσα που επιμένει να θυμάται την ακτή.
Σ’ αγαπώ,
κι ας μην είσαι εδώ,
είσαι όμως παντού όπου σταματά η ανάσα μου,
εκεί που οι σιωπές μου παίρνουν το σχήμα σου.
Σε ψάχνω στα μικρά θαύματα της μέρας:
σε μια ξαφνική ζεστασιά χωρίς λόγο,
σε έναν άνεμο που περνάει και μοιάζει με σένα,
σε όλα όσα δεν τολμούν να πουν το όνομά σου.
Κι όταν πέφτει η νύχτα,
δεν σε χάνω, σε θυμάμαι πιο καθαρά.
Σαν να σε έφτιαξε ο κόσμος από φεγγάρι
και τώρα δεν ξέρει πώς να σε κρατήσει κοντά μου.
Σ’ αγαπώ…
κι αυτή η αγάπη δεν ζητά επιστροφή,
μόνο να συνεχίσει να υπάρχει,
σαν φως που δεν έσβησε ποτέ,
απλώς έμαθε να περιμένει.
Σε αγαπάω,
όπως αγαπά η νύχτα το πρώτο της αστέρι,
σιωπηλά, επίμονα, χωρίς να ζητά ανταπόδοση.
Σε αγαπάω,
σαν κύμα που γυρίζει πάντα στην ίδια ακτή,
κι ας ξέρει πως θα σπάσει ξανά.
Σε αγαπάω,
μέσα στις λέξεις που δεν είπα ποτέ δυνατά,
μα έμειναν να καίνε πίσω από τα χείλη μου.
Σε αγαπάω,
στον άνεμο που περνά και σε φέρνει για λίγο κοντά μου,
κι ύστερα σε παίρνει πάλι μακριά, χωρίς να ρωτήσει.
Σε αγαπάω,
στη σιωπή που αφήνεις πίσω σου,
εκεί που μαθαίνω να σε προφέρω χωρίς φωνή.
Σε αγαπάω,
κι αν ο χρόνος προσπαθεί να μας χωρίσει,
εγώ σε ξαναγράφω από την αρχή μέσα του.
Σε αγαπάω,
όχι σαν στιγμή,
μα σαν ατελείωτο δρόμο που δεν ξέρει τέλος.
Σε αγαπάω…
και όσο ανασαίνω,
θα το λέω ξανά,
σαν προσευχή που δεν ζητά απάντηση.
Σε αγαπάω,
και το λέω σαν να το χαράζω στον αέρα,
για να μείνει λίγο πριν το πάρει ο χρόνος.
Σε αγαπάω,
όχι όπως λέγονται οι λέξεις εύκολα,
μα όπως πέφτει το φως πάνω στη θάλασσα
και δεν ξέρει αν πρέπει να μείνει ή να χαθεί.
Σε αγαπάω,
και το όνομά σου γίνεται μέσα μου παλίρροια,
έρχεται και φεύγει,
μα ποτέ δεν σταματά να υπάρχει.
Σε αγαπάω,
στα μικρά πράγματα που δεν προσέχει κανείς:
σε μια κούπα καφέ που κρυώνει αργά,
σε ένα βλέμμα που δεν βρήκε ποτέ στόχο,
σε μια ανάμνηση που δεν έγινε παρελθόν.
Σε αγαπάω,
και το λέω στη σιωπή για να μην τρομάξει,
γιατί η σιωπή ξέρει να κρατά τα πιο μεγάλα μυστικά
χωρίς να τα σπάει.
Σε αγαπάω,
σαν να σε περιμένω σε κάθε δρόμο που δεν πήρα,
σαν να σε αναγνωρίζω πριν καν σε δω,
σαν να σε ήξερα πριν υπάρξεις.
Σε αγαπάω,
κι αν λείπεις, δεν μικραίνει τίποτα,
αντίθετα μεγαλώνει,
γίνεται χώρος που δεν γεμίζει με τίποτα άλλο.
Σε αγαπάω,
και το επαναλαμβάνω όχι γιατί ξεχνιέται,
αλλά γιατί κάθε φορά γεννιέται ξανά
πιο βαθιά, πιο ήσυχα, πιο αληθινά.
Σε αγαπάω,
σαν προσευχή που δεν ζητά θαύμα,
μα μόνο να συνεχίσει να υπάρχει.
Σε αγαπάω,
και αν κάποτε χαθεί το στόμα μου,
θα το λέει ακόμα ο άνεμος,
θα το ψιθυρίζει η θάλασσα,
θα το γράφει η νύχτα πάνω στο φως των αστεριών.
Σε αγαπάω…
και δεν τελειώνει.