Κάποτε

Κάποτε, ο κόσμος δεν είχε μάθει να βιάζεται.
Τα πρωινά άνοιγαν αργά, σαν μάτια που επιστρέφουν από όνειρο,
και το φως δεν έπεφτε, καθόταν,
σαν επισκέπτης που δεν ξέρει ακόμα αν πρέπει να μιλήσει.

Κάποτε, οι δρόμοι δεν ήταν απλώς διαδρομές,
ήταν προτάσεις που δεν είχαν αποφασίσει την κατάληξή τους,
και κάθε γωνία κρατούσε μέσα της μια μικρή πιθανότητα
να αλλάξει ολόκληρη η ιστορία χωρίς να το καταλάβεις.

Κάποτε τα σπίτια ανέπνεαν μαζί με τους ανθρώπους.
Δεν τους έκλειναν μέσα· τους μάθαιναν πώς να χωρούν,
πώς να αφήνουν λίγο χώρο για ό,τι δεν ειπώθηκε,
για ό,τι έμενε μισό αλλά αληθινό.

Κάποτε, οι ήχοι δεν έσβηναν αμέσως.
Έμεναν λίγο στον αέρα,
σαν να ήθελαν να σιγουρευτούν ότι ακούστηκαν σωστά,
κι έπειτα έπεφταν απαλά, χωρίς να σπάνε τη σιωπή.

Οι άνθρωποι μιλούσαν πιο αργά τότε.
Όχι γιατί δεν είχαν τι να πουν,
αλλά γιατί οι λέξεις έπρεπε πρώτα να περάσουν από την καρδιά
πριν πάρουν δρόμο προς το στόμα.

Κάποτε, το “μαζί” δεν χρειαζόταν εξήγηση.
Ήταν απλώς δύο παρουσίες που μοιράζονταν τον ίδιο αέρα
χωρίς να τον μετρούν, χωρίς να τον χωρίζουν,
σαν να ήταν ο κόσμος ακόμη κάτι ενιαίο, απλό, αθόρυβα ολόκληρο.

Και ο χρόνος… ο χρόνος δεν έμοιαζε με ευθεία.
Έμοιαζε με νερό που ξεχνά προς τα πού πρέπει να πάει,
κι έτσι πήγαινε παντού,
αγγίζοντας τα πράγματα χωρίς να τα βιάζει να αλλάξουν.

Κάποτε, ακόμη και η μοναξιά δεν ήταν κενό.
Ήταν ένας χώρος που περίμενε,
όχι για να γεμίσει απαραίτητα,
αλλά για να γίνει κατανοητός.

Κι έπειτα, το “κάποτε” άρχισε να λεπταίνει.
Όχι να εξαφανίζεται , να γίνεται διάφανο.
Σαν να περνούσε μέσα από το παρόν χωρίς να αφήνει ίχνος,
εκτός από μια ανεπαίσθητη αλλαγή στο φως των πραγμάτων.

Και κάπου εκεί, το τώρα έμεινε μόνο του με τον εαυτό του.
Όχι άδειο, απλώς εκτεθειμένο.
Σαν σκηνή μετά την παράσταση,
όπου η σιωπή δεν είναι τέλος,
αλλά το σκοτάδι που μαζεύει προσεκτικά όλα όσα ειπώθηκαν
χωρίς να τα επιστρέφει ποτέ πίσω.