Σε αγάπησα με μια ένταση που δεν χωράει σε λέξεις,
σαν να σε θυμόταν η ψυχή μου πριν ακόμα σε συναντήσουν τα μάτια μου,
και κάθε μου ανάσα έμαθε το όνομά σου σαν προσευχή που δεν ζητά απάντηση.
Σε αγάπησα τόσο, που η αγάπη μου δεν έμοιαζε με πράξη αλλά με κατάσταση ύπαρξης,
σαν να ήσουν ο αέρας που δεν παρατηρώ ποτέ μα χωρίς αυτόν δεν υπάρχω.
Σε αγάπησα στις πιο μικρές μου στιγμές,
εκεί που δεν υπήρχε κανείς να με δει, κι όμως εσύ ήσουν πάντα εκεί,
σαν σκιά φωτός μέσα στη σκέψη μου.
Σε αγάπησα πέρα από το “μαζί” και το “χωριστά”,
σαν κάτι που δεν ρωτάει αν επιτρέπεται να υπάρχει,
απλώς υπάρχει επίμονα, ήσυχα, αμετάκλητα.
Κι όταν έφυγες, δεν τελείωσε η αγάπη, απλώς άλλαξε μορφή,
έγινε σιωπή που με ακολουθεί, έγινε παλιό τραγούδι που δεν ξεχνιέται,
έγινε ουρανός που συνεχίζει να κρατά το χρώμα σου ακόμη κι όταν δεν είσαι πια εδώ…
σε αγαπάω.