Ο φόβος δεν ήρθε.
Ήταν ήδη εκεί,
στον τρόπο που έπεφτε το φως
πάνω στα άδεια πράγματα.
Ένα δωμάτιο χωρίς προθεσμίες,
μια καρέκλα που θυμάται σώματα
που δεν κάθισαν ποτέ μέχρι τέλους.
Κι εγώ
μια σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε,
ένα βήμα πριν τη λέξη,
ένα “ίσως” που έμεινε μετέωρο
σαν πουλί μέσα σε γυαλί.
Ο φόβος μιλάει χαμηλά.
Δεν χρειάζεται φωνή·
του αρκεί η παύση
ανάμεσα σε δύο χτύπους ρολογιού,
εκεί που ο χρόνος
ξεχνά να προχωρήσει.
Και τότε όλα γίνονται πιο καθαρά:
οι τοίχοι αποκτούν μνήμη,
τα αντικείμενα αναπνέουν αργά
σαν να περιμένουν την απόφαση κάποιου άλλου.
Κι εγώ μαθαίνω
πως ο φόβος δεν είναι επισκέπτης.
Είναι ο τρόπος που στέκομαι
όταν δεν υπάρχει κανείς να φύγει.
Και φεύγω.