Κάποιες ζωές δεν χάνονται με θόρυβο, σβήνουν αθόρυβα, μέσα σε σκέψεις που έγιναν καταφύγιο. Εκεί που η πραγματικότητα δεν φτάνει εύκολα, αρχίζει να απλώνεται ένας άλλος κόσμος: πιο απαλός, πιο δίκαιος, πιο ανεκτικός μαζί μας. Κι όσο περισσότερο μένεις εκεί, τόσο λιγότερο αντέχεις αυτό που συμβαίνει έξω. Δεν είναι φυγή από δειλία είναι μια σχεδόν […]

Υπάρχει μέσα μας μια ανάγκη που δεν κάνει θόρυβο, αλλά δεν σταματά ποτέ: η ανάγκη να ανήκουμε κάπου. Σε έναν άνθρωπο, σε μια παρέα, σε μια ιδέα, σε έναν κόσμο που να μας χωράει χωρίς να μας κόβει κομμάτια. Από μικροί την αναζητούμε. Στην τάξη, στη γειτονιά, στις πρώτες φιλίες. Ψάχνουμε εκείνο το βλέμμα που

Δεν χάνονται τα όνειρα επειδή δεν ήταν αρκετά μεγάλα, χάνονται επειδή δεν τα άγγιξες ποτέ στην ώρα τους. Η αναβλητικότητα δεν εμφανίζεται σαν εχθρός, δεν σε σταματάει βίαια, ούτε σου λέει «όχι». Σου λέει κάτι πιο ύπουλο: «όχι τώρα», «αργότερα», «όταν θα είσαι έτοιμος». Και εσύ, σχεδόν πάντα, το πιστεύεις. Στην αρχή μοιάζει αθώο. Μια

Μερικοί άνθρωποι φοράνε τον πόνο σαν παλιό παλτό· όχι γιατί τους ζεσταίνει, μα γιατί έμαθαν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο μέσα απ’ το βάρος του. Κι έτσι μιλούν γι’ αυτόν ασταμάτητα.Τον ακουμπούν πάνω στα τραπέζια,τον σερβίρουν μαζί με τον καφέ,τον κάνουν ιστορία, συνήθεια,μια μικρή θρησκεία της καθημερινής τους ήττας. Γιατί ο πόνος, όταν τον

Μια λευκή σκόνη απλώνεται πάνω στις ώρες,σαν φως που δεν ζεσταίνει. Ο καπνός τυλίγει τη σκέψη,μέχρι να χαθούν τα όρια της ανάσας. Και το σκοτάδι,ήδη εγκατεστημένο μέσα μου,σαν σπίτι χωρίς πόρτες, με επιστρέφει ξανά και ξανά στον ίδιο κύκλο,όπου κάθε πτώση μοιάζει με έξοδοπου τελικά με γυρίζειλίγο πιο βαθιά στον εαυτό μου.

Κάποτε, ο κόσμος δεν είχε μάθει να βιάζεται. Τα πρωινά άνοιγαν αργά, σαν μάτια που επιστρέφουν από όνειρο, και το φως δεν έπεφτε, καθόταν,σαν επισκέπτης που δεν ξέρει ακόμα αν πρέπει να μιλήσει. Κάποτε, οι δρόμοι δεν ήταν απλώς διαδρομές,ήταν προτάσεις που δεν είχαν αποφασίσει την κατάληξή τους,και κάθε γωνία κρατούσε μέσα της μια μικρή

Τα όνειρα μου έγιναν κάρβουνα στον πάτο μιας νύχτας δίχως αυγή. Μαύρισαν αργά, σαν λουλούδια ξεχασμένα μέσα σε φωτιά,και τώρα τα αγγίζωμόνο για να γεμίσουν στάχτη τα χέρια μου. Κάποτε ανέβαιναν μέσα μουσαν σμήνη από χρυσά πουλιά,χτυπούσαν τα φτερά τους στα πλευρά μουκαι γέμιζε φως το αίμα.Μα ήρθε ένας χειμώνας άγριος,με στόμα από καπνό και

Στην άκρη της ψυχής μου στάζει αργά ένα σκοτάδι αρχαίο, σαν κερί λησμονημένοσε ναό βυθισμένο κάτω από τη θάλασσα. Οι μέρες περνούν από πάνω μουόπως περνούν τα κοράκια πάνω από ερείπιαχωρίς λύπηση,χωρίς μνήμη. Και μέσα μουκάτι πεθαίνει αθόρυβα κάθε βράδυ.Όχι ολόκληρο μόνο όσο χρειάζεταιγια να μπορώ να συνεχίζω το πρωί. Τα μάτια μου έγιναν δύο

Σε έμαθα μέσα στη σιωπή των πιο απλών πραγμάτων, στο βάρος της καρέκλας σου που πάντα έτριζε γνώριμα, και στο βλέμμα σου που έφτανε πριν από κάθε μου λέξη, σαν να με ήξερες πριν ακόμη μιλήσω. Με ένα ποτήρι τσίπουρο μισογεμάτο δίπλα στο χέρι σου, που δεν ήταν ποτέ απλώς ποτό αλλά συνήθεια, ρυθμός, τρόπος

Υπήρχαν μέρες που περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους σαν κάποιος που γύρισε πολύ αργά από έναν πόλεμο που κανείς άλλος δεν θυμόταν. Χαμογελούσε κανονικά.Απαντούσε «καλά».Άναβε τσιγάρα αφηρημένα στα μπαλκόνιακαι κοιτούσε για ώρεςκάτι μακρινό,λες και ο κόσμος βρισκόταν πάντοτελίγο πιο πέρα απ’ αυτήν. Κανείς δεν κατάλαβε αμέσως. Η θλίψη δεν φωνάζει όταν γίνεται βαθιά.Μαθαίνει να ντύνεται ήσυχα,να