Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,δεν θα ανοίξει ρωγμή στον κόσμο.Θα συνεχίσει να γράφεται η μέραπάνω στο ίδιο παλιό χαρτί του χρόνου,με μελάνι που δεν στεγνώνει ποτέ. Η πόλη θα ξυπνήσει όπως πάντα,με μηχανές, με βήματα, με φωνέςπου δεν ρωτούν τίποτα,που δεν κρατούν τίποτα για πολύ.Κι εγώ θα είμαι ήδη εκτός του ρυθμού,σαν σκέψη που

Υπάρχει ένας εαυτός που δείχνουμε και ένας εαυτός που κρύβεται. Ο πρώτος ζει μέσα στα βλέμματα των άλλων, στις προσδοκίες, στις λέξεις που λέγονται για εμάς. Ο δεύτερος υπάρχει στη σιωπή, εκεί που δεν υπάρχει χειροκρότημα, ούτε κρίση, ούτε μάτια να σε μετρήσουν. Και κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, γεννιέται η πιο δύσκολη ερώτηση:

Η αγάπη είναι από τα πιο παρεξηγημένα συναισθήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Στην ιδανική της μορφή, γεννιέται ως ελευθερία, ως συνάντηση δύο ανθρώπων που επιλέγουν ο ένας τον άλλον χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους. Όμως στην πράξη, η αγάπη συχνά παραμορφώνεται. Από σχέση γίνεται εξάρτηση. Από επιλογή γίνεται έλεγχος. Από φως γίνεται βάρος. Ο χειρισμός

Άνθρωπος: Ποιος είσαι εσύ που κάθε βράδυ στέκεις πίσω απ’ τη σκιά,σαν ψίθυρος που ξέμεινε στου χρόνου τη φωτιά;Σε νιώθω να με ακολουθείς σε κάθε μου βηματισμό,μα ποτέ δεν εμφανίζεσαι με πρόσωπο γυμνό. Θάνατος: Είμαι αυτό που όλοι ξέρουν κι όμως κάνουν πως ξεχνούν,είμαι η λέξη που φοβούνται ακόμη κι όταν προσευχούν.Είμαι το τέλος κάθε

Από την πρώτη στιγμή που γεννιέται, ο άνθρωπος γνωρίζει ότι κάποτε θα πεθάνει. Είναι ίσως το μοναδικό ον που έχει συνείδηση του τέλους του. Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτομέρεια που τον κρατά όρθιο απέναντι σε αυτή τη βεβαιότητα: η άγνοια. Γνωρίζει ότι ο θάνατος θα έρθει, αλλά αγνοεί πότε. Και ίσως αυτή η άγνοια να αποτελεί

Υπάρχει μια μορφή μοναξιάς που δεν γεννιέται στην ερημιά ούτε στα άδεια δωμάτια. Είναι εκείνη που εμφανίζεται μέσα στον θόρυβο, ανάμεσα σε δεκάδες πρόσωπα, κάτω από τα φώτα των πόλεων και τις ασταμάτητες συνομιλίες. Είναι η μοναξιά που νιώθει ο άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους αλλά δεν αισθάνεται ότι ανήκει πουθενά. Όταν περιβάλλεται

Αχ! Σκοτάδι.Αυτό το σκοτάδι.Δεν είναι η έλλειψη φωτός,μα η σιωπηλή μνήμη της ψυχής μουγια όσα κάποτε έλαμψαν σαν άστρα.

Σ’ αγαπώ,κι αυτή η λέξη δεν χωράει στο στόμα μου,ξεχειλίζει σαν φως που δεν έμαθε να κρύβεται,σαν θάλασσα που επιμένει να θυμάται την ακτή. Σ’ αγαπώ,κι ας μην είσαι εδώ,είσαι όμως παντού όπου σταματά η ανάσα μου,εκεί που οι σιωπές μου παίρνουν το σχήμα σου. Σε ψάχνω στα μικρά θαύματα της μέρας:σε μια ξαφνική ζεστασιά