Ποίηση

Κάποτε υπήρχε ένα δέντροπου σκέπαζε με τον ίσκιο τουό,τι φοβόταν να ανθίσει. Είχε φύλλα από βελούδο,άνθη λευκά σαν αθωότητακαι έναν κορμό τόσο ζεστόπου ένα παιδί θα μπορούσενα ακουμπήσει πάνω τουκαι να πιστέψει πως γύρισε σπίτι. Μα κάτω απ’ τη γηοι ρίζες του ήταν μαύρες. Χώνονταν βαθιά,πέρα από το χώμα,πέρα από τις εποχές,εκεί όπου δεν φτάνει

Κάποτε θα μείνει μόνο η νύχτα,ένα παράθυρο μισάνοιχτοκαι η σκόνη πάνω στα πράγματα. Τα βήματα θα έχουν πάψει να θυμούνταιποιον περίμεναν,κι ένα παλιό φως θα τρεμοσβήνειπάνω σε μια καρέκλα άδεια. Μην πεις πως ήταν ξαφνικό.

Αργά τη νύχταοι τοίχοι αποκτούν μνήμη. Κρατούν επάνω τουςόσα δεν άντεξαν τα σώματακαι όσα δεν μπόρεσαννα ειπωθούν τα στόματα. Στο βάθος ενός καθρέφτηστέκει μια μορφήπου έχει ξεχάσειπότε άρχισε να μικραίνει. Τα μάτια τηςδύο κλειστές πόρτες. Πίσω τουςχιλιάδες νύχτεςχωρίς ημερομηνία. Λευκή σκόνη πάνω στο τραπέζι. Μια ανάσακομμένη στα δύο. Το ρολόιξεχνά να προχωρήσει. Κάποιοι άνθρωποιέχουν μέσα

Αχ, θάλασσα… εσύ που δεν ρωτάςτι κουβαλάωόταν γυμνή μπαίνω μέσα σου. Δεν σε νοιάζειπόσες πληγές έχω κρύψει,πόσες νύχτες κατάπια αμίλητη,πόσες φορές χρειάστηκενα γίνω πέτραγια να μη διαλυθώ. Με παίρνεις όπως είμαι. Και αυτόείναι η πιο μεγάλη σου αγάπη. Δεν μου ζητάς τίποτα. Μόνο να μπω. Να αφήσω το σώμα μουνα γίνει λίγο πιο ελαφρύμέσα στην

Απόψεη νύχτα έχει τη μυρωδιάενός παλιού σπιτιού. Κάπου ανάμεσα στους τοίχουςέχει μείνει η ανάσα σου. Δεν ξέρω πού. Μα την ακούω. Σαν κάτι που δεν πέθανε ποτέκι όμως δεν μπορεί να επιστρέψει. Έξω βρέχει. Και κάθε σταγόναχτυπά στο τζάμισαν δάχτυλο νεκρούπου θυμήθηκε τον δρόμο. Ανοίγω. Κανείς. Μόνο ο αέραςμπαίνει μέσακαι ανακατεύει τις κουρτίνεςσαν χέρια που

Ακόμα σε περιμένω. Σαν να μην πέρασε ποτέ εκείνη η τελευταία νύχταπου έφυγες από μέσα μουχωρίς καν να έχεις υπάρξει πραγματικά. Ακόμα σε περιμένωστην ίδια θέση που άφησε η απουσία σου,εκεί όπου ο χρόνος σταμάτησενα είναι χρόνοςκαι έγινε ένα ατελείωτο, βουβό δωμάτιοχωρίς παράθυρα. Έχουν περάσει μέρες.Νύχτες.Εποχές ολόκληρες. Κι εγώ είμαι ακόμη εδώ. Σαν κάτι ξεχασμένοανάμεσα

Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,δεν θα ανοίξει ρωγμή στον κόσμο.Θα συνεχίσει να γράφεται η μέραπάνω στο ίδιο παλιό χαρτί του χρόνου,με μελάνι που δεν στεγνώνει ποτέ. Η πόλη θα ξυπνήσει όπως πάντα,με μηχανές, με βήματα, με φωνέςπου δεν ρωτούν τίποτα,που δεν κρατούν τίποτα για πολύ.Κι εγώ θα είμαι ήδη εκτός του ρυθμού,σαν σκέψη που

Αχ! Σκοτάδι.Αυτό το σκοτάδι.Δεν είναι η έλλειψη φωτός,μα η σιωπηλή μνήμη της ψυχής μουγια όσα κάποτε έλαμψαν σαν άστρα.

Σ’ αγαπώ,κι αυτή η λέξη δεν χωράει στο στόμα μου,ξεχειλίζει σαν φως που δεν έμαθε να κρύβεται,σαν θάλασσα που επιμένει να θυμάται την ακτή. Σ’ αγαπώ,κι ας μην είσαι εδώ,είσαι όμως παντού όπου σταματά η ανάσα μου,εκεί που οι σιωπές μου παίρνουν το σχήμα σου. Σε ψάχνω στα μικρά θαύματα της μέρας:σε μια ξαφνική ζεστασιά