Ποίηση

Και αν δεν υπάρχω αύριο πια,δεν θα ανοίξει ρωγμή στον κόσμο.Θα συνεχίσει να γράφεται η μέραπάνω στο ίδιο παλιό χαρτί του χρόνου,με μελάνι που δεν στεγνώνει ποτέ. Η πόλη θα ξυπνήσει όπως πάντα,με μηχανές, με βήματα, με φωνέςπου δεν ρωτούν τίποτα,που δεν κρατούν τίποτα για πολύ.Κι εγώ θα είμαι ήδη εκτός του ρυθμού,σαν σκέψη που

Αχ! Σκοτάδι.Αυτό το σκοτάδι.Δεν είναι η έλλειψη φωτός,μα η σιωπηλή μνήμη της ψυχής μουγια όσα κάποτε έλαμψαν σαν άστρα.

Σ’ αγαπώ,κι αυτή η λέξη δεν χωράει στο στόμα μου,ξεχειλίζει σαν φως που δεν έμαθε να κρύβεται,σαν θάλασσα που επιμένει να θυμάται την ακτή. Σ’ αγαπώ,κι ας μην είσαι εδώ,είσαι όμως παντού όπου σταματά η ανάσα μου,εκεί που οι σιωπές μου παίρνουν το σχήμα σου. Σε ψάχνω στα μικρά θαύματα της μέρας:σε μια ξαφνική ζεστασιά

Υπάρχει ένα σπίτι που δεν χτίστηκε ποτέ για να μείνει.Μόνο για να αντέχει. Στέκει χωρίς να στέκει, σαν να το κρατάει όρθιο όχι η αρχιτεκτονική,αλλά η συνήθεια της κατάρρευσης που δεν ολοκληρώθηκε. Οι τοίχοι του έχουν ποτίσει υγρασία από εποχές που δεν μετριούνται.Δεν είναι βροχή αυτό που τους έφθειρε,είναι επανάληψη.Η ίδια στάλα που πέφτει χρόνια

Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,πόσο ακόμα θα γυρνάς μέσα μου σαν φωνή που δεν βρίσκει στόμα,σαν άγγιγμα που δεν έμαθε ποτέ πού να ακουμπήσει; Πόσο ακόμα θα μου λείπεις και δεν είναι πια ερώτηση, είναι ρυθμός που χτυπάει μέσα στις ώρες,σαν ρολόι που ξέχασε να δείξει τέλος. Σε ψάχνω στα πιο ήσυχα πράγματα:στο φως

Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν ξυπνά κάθε πρωί και νιώθει πως η ζωή τον ξέχασε. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν τα μάτια του μένουν ανοιχτά όλη νύχτα κοιτώντας το ταβάνι σαν ουρανό χωρίς Θεό. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν το ίδιο του το σώμα γίνεται φυλακή και κάθε ανάσα

Υπάρχει ένας άνθρωπος φτιαγμένος από δύο καιρούς μέσα στο ίδιο σώμα,σαν να μην αποφάσισε ποτέ ο κόσμος αν θα τον γράψει με φως ή με σκοτάδι.Ξυπνάει και πριν ακόμη ανοίξει τα μάτια του,κάτι μέσα του έχει ήδη διαφωνήσει με την ημέρα. Άλλοτε είναι άνεμος που δεν χωρά σε δρόμους,μια υπερχείλιση ψυχής που σπρώχνει τις λέξεις

Ήρθα από την κόλασησαν καπνός ύστερα από πυρκαγιά,με τη στάχτη κολλημένη πάνω μουσαν δεύτερο δέρμα. Οι νύχτες μ’ έπιναν αργά,σταγόνα τη σταγόνα,κι εγώ στεκόμουν μέσα στο σκοτάδισαν ερείπιο που ακόμα αναπνέει. Οι τοίχοι μέσα μουείχαν ποτίσει υγρασία και σιωπή,κι η ψυχή μου έμοιαζεμε κελί χωρίς παράθυρο. Δεν ζητούσα σωτηρία πια,μονάχα λίγη λήθηνα ξαπλώσει δίπλα μουμέχρι

Μερικοί άνθρωποι φοράνε τον πόνο σαν παλιό παλτό· όχι γιατί τους ζεσταίνει, μα γιατί έμαθαν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο μέσα απ’ το βάρος του. Κι έτσι μιλούν γι’ αυτόν ασταμάτητα.Τον ακουμπούν πάνω στα τραπέζια,τον σερβίρουν μαζί με τον καφέ,τον κάνουν ιστορία, συνήθεια,μια μικρή θρησκεία της καθημερινής τους ήττας. Γιατί ο πόνος, όταν τον