Δεν χάνονται τα όνειρα επειδή δεν ήταν αρκετά μεγάλα, χάνονται επειδή δεν τα άγγιξες ποτέ στην ώρα τους. Η αναβλητικότητα δεν εμφανίζεται σαν εχθρός, δεν σε σταματάει βίαια, ούτε σου λέει «όχι». Σου λέει κάτι πιο ύπουλο: «όχι τώρα», «αργότερα», «όταν θα είσαι έτοιμος». Και εσύ, σχεδόν πάντα, το πιστεύεις. Στην αρχή μοιάζει αθώο. Μια μέρα που δεν ξεκίνησες, ένα σχέδιο που αναβλήθηκε για αύριο, μια προσπάθεια που «θα γίνει σύντομα». Αλλά το σύντομα αρχίζει να τεντώνεται και ο χρόνος δεν περιμένει ποτέ μαζί σου. Κάπως έτσι, τα όνειρα δεν χάνονται, απλώς μπαίνουν στην αναμονή. Και η αναμονή, όταν κρατήσει πολύ, γίνεται λήθη.
Υπάρχει μια ψευδαίσθηση που σε κρατάει εκεί: ότι έχεις ακόμα χρόνο. Ότι υπάρχει μια μελλοντική εκδοχή σου πιο δυνατή, πιο έτοιμη, πιο σίγουρη. Σε αυτήν ακριβώς την εκδοχή αναθέτεις όλα όσα φοβάσαι να ξεκινήσεις τώρα. Ο Σενέκας έγραφε πως δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο, αλλά ότι χάνουμε πολύ από αυτόν. Και ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία της αναβλητικότητας. Δεν σου παίρνει το μέλλον απότομα, αλλά σου το διαρρηγνύει σιγά-σιγά, μέσα από μικρές καθυστερήσεις που δεν φαίνονται επικίνδυνες. Γιατί η αναβλητικότητα δεν σε σταματά σε απασχολεί αλλού. Σου γεμίζει το σήμερα με μικρά, άμεσα πράγματα, που φαίνονται χρήσιμα, αλλά δεν είναι ουσιαστικά. Και έτσι, η ζωή μοιάζει γεμάτη ενώ το όνειρο μένει άδειο.
Και όσο περνάει ο καιρός, κάτι αλλάζει μέσα σου. Δεν είναι ότι δεν θέλεις πια. Είναι ότι αρχίζεις να συνηθίζεις το «όχι τώρα». Και κάποια στιγμή, δεν χρειάζεται καν να στο πεις, το λες μόνος σου αυτόματα. Το πιο δύσκολο δεν είναι ότι τα όνειρα χάνονται, είναι ότι τα βλέπεις να απομακρύνονται ενώ εσύ είσαι ακόμα στο ίδιο σημείο. Τότε έρχεται η σκέψη που βαραίνει περισσότερο: ότι δεν σε σταμάτησε τίποτα έξω από εσένα. Δεν ήταν οι συνθήκες, δεν ήταν οι άλλοι, δεν ήταν η τύχη. Ήσουν εσύ, σε όλες τις στιγμές που διάλεξες το «μετά».
Αλλά η αναβλητικότητα δεν είναι μόνο τεμπελιά. Είναι φόβος με άλλη μορφή. Φόβος αποτυχίας, φόβος προσπάθειας, φόβος ότι αν ξεκινήσεις, θα δεις ξεκάθαρα τι μπορείς και τι δεν μπορείς. Έτσι, το «αργότερα» μοιάζει πιο ασφαλές από την αλήθεια. Όμως τα όνειρα δεν είναι αιώνια υπομονετικά. Δεν εξαφανίζονται με θόρυβο, απλά αποσύρονται, σαν κάτι που κατάλαβε ότι δεν θα το διαλέξεις. Και εκεί βρίσκεται η πιο σκληρή συνειδητοποίηση: ότι πολλές φορές δεν χάνεις το όνειρο, αλλά χάνεις τις εκδοχές του εαυτού σου που θα το είχαν ζήσει.
Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Γιατί αν η αναβλητικότητα είναι η αναβολή της ζωής, τότε κάθε στιγμή που τη συνειδητοποιείς είναι και μια μικρή επιστροφή. Δεν χρειάζεται να γίνουν όλα τώρα, δεν χρειάζεται να είναι τέλεια. Χρειάζεται μόνο να σταματήσει το «μετά» να είναι η μόνιμη απάντηση. Γιατί στο τέλος, τα όνειρα δεν χάνονται επειδή ήταν αδύναμα. Χάνονται επειδή κάποιος πίστεψε ότι θα τα προλάβει αργότερα.