Κείμενα

Υπάρχει ένας εαυτός που δείχνουμε και ένας εαυτός που κρύβεται. Ο πρώτος ζει μέσα στα βλέμματα των άλλων, στις προσδοκίες, στις λέξεις που λέγονται για εμάς. Ο δεύτερος υπάρχει στη σιωπή, εκεί που δεν υπάρχει χειροκρότημα, ούτε κρίση, ούτε μάτια να σε μετρήσουν. Και κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, γεννιέται η πιο δύσκολη ερώτηση: […]

Η αγάπη είναι από τα πιο παρεξηγημένα συναισθήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Στην ιδανική της μορφή, γεννιέται ως ελευθερία, ως συνάντηση δύο ανθρώπων που επιλέγουν ο ένας τον άλλον χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους. Όμως στην πράξη, η αγάπη συχνά παραμορφώνεται. Από σχέση γίνεται εξάρτηση. Από επιλογή γίνεται έλεγχος. Από φως γίνεται βάρος. Ο χειρισμός

Από την πρώτη στιγμή που γεννιέται, ο άνθρωπος γνωρίζει ότι κάποτε θα πεθάνει. Είναι ίσως το μοναδικό ον που έχει συνείδηση του τέλους του. Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτομέρεια που τον κρατά όρθιο απέναντι σε αυτή τη βεβαιότητα: η άγνοια. Γνωρίζει ότι ο θάνατος θα έρθει, αλλά αγνοεί πότε. Και ίσως αυτή η άγνοια να αποτελεί

Υπάρχει μια μορφή μοναξιάς που δεν γεννιέται στην ερημιά ούτε στα άδεια δωμάτια. Είναι εκείνη που εμφανίζεται μέσα στον θόρυβο, ανάμεσα σε δεκάδες πρόσωπα, κάτω από τα φώτα των πόλεων και τις ασταμάτητες συνομιλίες. Είναι η μοναξιά που νιώθει ο άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους αλλά δεν αισθάνεται ότι ανήκει πουθενά. Όταν περιβάλλεται

Κάποιοι άνθρωποι που δεν φεύγουν απότομα. Δεν υπάρχει μια καθαρή στιγμή ρήξης, ένα ξεκάθαρο τέλος που να σου επιτρέπει να πεις “έγινε παρελθόν”. Αντίθετα, αρχίζουν σιγά σιγά να απομακρύνονται μέσα στη ζωή, ενώ ακόμα είναι παρόντες. Και αυτό είναι το πιο παράξενο είδος απώλειας: όταν κάποιος αρχίζει να γίνεται ανάμνηση ενώ συνεχίζει να υπάρχει μπροστά

Υπάρχουν νύχτες που δεν λειτουργούν απλώς ως συνέχεια της ημέρας. Είναι σαν να αλλάζει ο τρόπος που υπάρχει ο κόσμος. Οι ήχοι αραιώνουν, οι αποστάσεις μεγαλώνουν, και τα πράγματα που την ημέρα μοιάζουν δεδομένα, τη νύχτα αποκτούν βάρος που δεν εξηγείται εύκολα. Δεν είναι απαραίτητα κάτι δραματικό· είναι περισσότερο μια εσωτερική μετατόπιση, σαν να κοιτάς

Υπάρχουν εμπειρίες που δεν καταλήγουν ποτέ σε ξεκάθαρο τέλος. Δεν ολοκληρώνονται, δεν διακόπτονται με τρόπο που να σου επιτρέπει να τις τοποθετήσεις κάπου μέσα σου ως “παρελθόν”. Μένουν ανοιχτές, σαν εκκρεμότητες της ψυχής. Σε αυτό ακριβώς το σημείο γεννιούνται τα “σχεδόν”. Τα “σχεδόν” δεν είναι γεγονότα. Είναι δυνατότητες που έμειναν στη μέση της διαδρομής. Είναι

Υπάρχει μια στιγμή στις σχέσεις που δεν την καταλαβαίνεις όταν συμβαίνει. Δεν έχει θόρυβο, δεν έχει σύγκρουση, δεν έχει ξεκάθαρο τέλος. Είναι η στιγμή που η αγάπη δεν φεύγει, απλώς αρχίζει να αδυνατίζει. Και μετά, χωρίς να το καταλάβεις, δεν μένει πια συναίσθημα. Μένει συνήθεια. «Η συνήθεια είναι δεύτερη φύση», έλεγε ο Αριστοτέλης. Και στις

Υπάρχουν ζωές που δεν χάθηκαν από λάθος. Χάθηκαν από αναβολή. Από δισταγμό. Από εκείνη τη μικρή στιγμή που κάποιος ένιωσε κάτι, κατάλαβε τι πρέπει να κάνει, αλλά τελικά δεν το έκανε. Και μετά η στιγμή πέρασε. Και μαζί της πέρασε και κάτι από τον ίδιο τον άνθρωπο. «Η ζωή πρέπει να κατανοείται προς τα πίσω,

«Η ψυχή ποτέ δεν σκέφτεται χωρίς εικόνα», έλεγε ο Αριστοτέλης.Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να παραδεχτεί κανείς: ότι μέσα στον άνθρωπο δεν υπάρχουν μόνο λέξεις και λογική, αλλά εικόνες, συναισθήματα, στιγμές και σιωπές που δεν έγιναν ποτέ λόγος. Υπάρχουν πράγματα που γεννιούνται μέσα μας καθαρά, αλλά δεν βρίσκουν ποτέ τη