Ποίηση

Σε έμαθα μέσα στη σιωπή των πιο απλών πραγμάτων, στο βάρος της καρέκλας σου που πάντα έτριζε γνώριμα, και στο βλέμμα σου που έφτανε πριν από κάθε μου λέξη, σαν να με ήξερες πριν ακόμη μιλήσω. Με ένα ποτήρι τσίπουρο μισογεμάτο δίπλα στο χέρι σου, που δεν ήταν ποτέ απλώς ποτό αλλά συνήθεια, ρυθμός, τρόπος

Υπήρχαν μέρες που περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους σαν κάποιος που γύρισε πολύ αργά από έναν πόλεμο που κανείς άλλος δεν θυμόταν. Χαμογελούσε κανονικά.Απαντούσε «καλά».Άναβε τσιγάρα αφηρημένα στα μπαλκόνιακαι κοιτούσε για ώρεςκάτι μακρινό,λες και ο κόσμος βρισκόταν πάντοτελίγο πιο πέρα απ’ αυτήν. Κανείς δεν κατάλαβε αμέσως. Η θλίψη δεν φωνάζει όταν γίνεται βαθιά.Μαθαίνει να ντύνεται ήσυχα,να

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιμούνται ποτέ πραγματικά. Μόνο ξαπλώνουν για λίγο δίπλα στις ήττες τους, με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο στήθοςσαν να φυλάνε μέσα τουςένα τελευταίο, άγνωστο ζώοπου αναπνέει ακόμη. Τους αναγνωρίζεις από τη σιωπή.Όχι εκείνη τη γαλήνια τη μεγάλη, τη βαριά σιωπή,που μοιάζει με εκκλησία μετά την καταστροφή. Κάποτε πίστεψαν πολύ.Σε ανθρώπους,σε σώματα,σε

Κάποια απογεύματα η θάλασσα φοράει το παλιό της όνομα και το λέει σιγά,σαν να φοβάται μην το ξεχάσει ο άνεμος. Οι δρόμοι μυρίζουν γιασεμί και αναβολή,κι ένας άντρας που δεν έφυγε ποτέγράφει σε τοίχο ξεβαμμένο:«εδώ τελειώνει η υπόσχεση,αρχίζει η μνήμη». Τα σπίτια κρατούν στα μπαλκόνια τουςρούχα που στάζουν χρόνο,κι ένα παιδί με μάτια από φωςμετράει

Στην άκρη της πόλης, εκεί που οι δρόμοι ξεχνούν τα ονόματά τους, κάθεται μια λάμπα που τρεμοπαίζει χωρίς λόγο σαν να θυμάται κάτι που δεν πρόλαβε να συμβεί. Οι άνθρωποι περνούν με τα κεφάλια σκυφτά,κρατώντας μικρές φωτιές στις τσέπες τους,μα φοβούνται να τις ανάψουν. Γιατί ό,τι φωτίζεται, αποκαλύπτει.Κι ό,τι αποκαλύπτεται, δεν συγχωρεί. Σ’ ένα δωμάτιο

Στην μνήμη ενός καλοκαιριού που δεν τελείωσε ποτέ, ο ουρανός είχε σκύψει χαμηλά, να ακούσει τι λένε τα χώματα. Κι εκεί, ανάμεσα σε ρωγμές από φως και παλιές σιωπές,γεννιόταν μια πόλη από αλάτι και αναπνοές. Οι δρόμοι της δεν είχαν ονόματα, μόνο κατεύθυνση προς το φως,κι οι άνθρωποι περπατούσαν σαν να θυμούνταν κάτι που δεν

Στο λευκό της αυγής που δεν αποφάσισε ακόμη αν θα γίνει μέρα οι πέτρες κρατούν μέσα τους μικρές, πεισματάρικες θάλασσες. Κι ο άνεμος περνάει σαν σκέψη που ξέχασε το όνομά τουκαι σταματάει για λίγο πάνω στα φύλλα, σαν να θυμάται. Τα σπίτια ακουμπούν το ένα στο άλλο σαν μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ,και οι αυλές

Σαν άσπρο κύμα που ξέχασε το πέλαγος στο βλέμμα σουξύπνησε το φως και φόρεσε το σώμα του καλοκαιριού. Στις αυλές των ανέμων στάζουν λεμόνια οι σιωπές,κι ένα κοχύλι κρατάει μέσα του όλη τη θάλασσα όρθια. Περπατάει ο ήλιος ξυπόλυτος πάνω στις στέγες,σπάει σε μικρά χρυσά κομμάτια στα χέρια των παιδιών. Κι εσύ, νησί από μνήμη

Κάποτε νόμιζα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει μπροστά σου, σαν δρόμος που τον διασχίζεις με βήματα καθαρά. Όμως εγώ περπατούσα πάντα λίγο πιο πίσω από τον εαυτό μου,σαν να τον ακολουθούσα αντί να τον κατοικώ. Έφτιαχνα κόσμους από λεπτομέρειες που δεν είδαν ποτέ το φως,μια λέξη που δεν ειπώθηκε,ένα βλέμμα που κράτησε περισσότερο

Υπάρχει μια σιωπή πριν από κάθε πράγμαεκεί που οι λέξειςείναι ακόμη υγρέςκαι στάζουν απ’ τα χείλη του ανείπωτου. Εκεί σε βρήκα.Όχι σαν μορφήούτε σαν ανάμνησημα σαν μια ελαφριά μετατόπιση του κόσμουσαν να άλλαξε θέση ο ουρανόςκατά ένα χιλιοστό. Και τότε όλα γέρνουν.Οι σκιές μακραίνουν προς τα μέσατα αντικείμενα ξεχνούν το βάρος τουςκι ένα αόρατο νερόδιασχίζει