Στο λευκό της αυγής που δεν αποφάσισε ακόμη αν θα γίνει μέρα οι πέτρες κρατούν μέσα τους μικρές, πεισματάρικες θάλασσες. Κι ο άνεμος περνάει σαν σκέψη που ξέχασε το όνομά τουκαι σταματάει για λίγο πάνω στα φύλλα, σαν να θυμάται. Τα σπίτια ακουμπούν το ένα στο άλλο σαν μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ,και οι αυλές […]
Σαν άσπρο κύμα που ξέχασε το πέλαγος στο βλέμμα σουξύπνησε το φως και φόρεσε το σώμα του καλοκαιριού. Στις αυλές των ανέμων στάζουν λεμόνια οι σιωπές,κι ένα κοχύλι κρατάει μέσα του όλη τη θάλασσα όρθια. Περπατάει ο ήλιος ξυπόλυτος πάνω στις στέγες,σπάει σε μικρά χρυσά κομμάτια στα χέρια των παιδιών. Κι εσύ, νησί από μνήμη
Κάποτε νόμιζα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει μπροστά σου, σαν δρόμος που τον διασχίζεις με βήματα καθαρά. Όμως εγώ περπατούσα πάντα λίγο πιο πίσω από τον εαυτό μου,σαν να τον ακολουθούσα αντί να τον κατοικώ. Έφτιαχνα κόσμους από λεπτομέρειες που δεν είδαν ποτέ το φως,μια λέξη που δεν ειπώθηκε,ένα βλέμμα που κράτησε περισσότερο
Η Ζωή που δεν με Πρόλαβε Read More »
Υπάρχει μια σιωπή πριν από κάθε πράγμαεκεί που οι λέξειςείναι ακόμη υγρέςκαι στάζουν απ’ τα χείλη του ανείπωτου. Εκεί σε βρήκα.Όχι σαν μορφήούτε σαν ανάμνησημα σαν μια ελαφριά μετατόπιση του κόσμουσαν να άλλαξε θέση ο ουρανόςκατά ένα χιλιοστό. Και τότε όλα γέρνουν.Οι σκιές μακραίνουν προς τα μέσατα αντικείμενα ξεχνούν το βάρος τουςκι ένα αόρατο νερόδιασχίζει
Κάτι ζητά να φανεί χωρίς να ξέρει ακόμα τι είναι σαν φως που δοκιμάζει το σκοτάδι από μέσα. Στέκεται εκείανάμεσα σε μια σκέψη που δεν ειπώθηκεκαι σε μια άλλη που δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν το καθοδηγεί.Μόνο ένα βλέμμαπου επιμένειλίγο περισσότερο απ’ όσο αντέχει. Κι ύστεραμια μικρή απόκλιση.Ένα άσχετο σημάδιένα λάθος που δεν διορθώνεταικαι
Σώσε με,λέει η νύχτα μέσα μου,σαν παλιό ρολόι που χτυπάει χωρίς ώρα,σαν δρόμος που δεν θυμάται πού τελειώνει. Σώσε με,ψιθυρίζω στα τζάμια που ιδρώνουν από φόβο,εκεί που οι μέρες μου έλιωσανσε μικρές σταγόνες λήθης. Σε γνώρισακαι για πρώτη φοράο αέρας δεν μύριζε μόνο απώλεια.Ήσουν φως που δεν ρωτούσε,μα έμενε. Κι είπα:ίσως αυτό είναι το θαύμα,ίσως
Τη νύχτατο δωμάτιο αλλάζει δέρμα. Οι τοίχοι ιδρώνουν σκιές,το ταβάνι χαμηλώνει αργάσαν ουρανός έτοιμος να συντρίψει πόλη,και οι κουρτίνες ανεμίζουνχωρίς αέρα,λες και περνούν ανάμεσά τουςαόρατοι νεκροί. Εγώ κάθομαι στο πάτωμαμε τα γόνατα διπλωμένα στο στήθοςσαν γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποιπου μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια. Εγώ μεγάλωσα μέσα σε καθρέφτες. Κάθε πρωίένας καινούριος δικαστής
Λειτουργία για ένα Σώμα που Έμαθε να Πενθεί Read More »
Σε αγάπησα με μια ένταση που δεν χωράει σε λέξεις,σαν να σε θυμόταν η ψυχή μου πριν ακόμα σε συναντήσουν τα μάτια μου,και κάθε μου ανάσα έμαθε το όνομά σου σαν προσευχή που δεν ζητά απάντηση. Σε αγάπησα τόσο, που η αγάπη μου δεν έμοιαζε με πράξη αλλά με κατάσταση ύπαρξης,σαν να ήσουν ο αέρας
‘Ισως τελικά η ζωή να είναι αυτό το αργό ξεθώριασμα του φωτόςπάνω στα πράγματα που αγαπήσαμε πολύ. Ίσως γι’ αυτό τα βράδιαοι άνθρωποι σωπαίνουν τόσο βαθιάγια να μην ακουστείο θόρυβος από όσα χάθηκαν μέσα τους. Ίσως η θλίψηνα μην είναι παρά μια μνήμηπου αρνείται να πεθάνει. Κι ίσως η μνήμηνα είναι ένας άλλος τρόπος τιμωρίας.
Είναι το γαλάζιο η συγγνώμη που είπε το φωςπάνω στα ερείπια μιας μέρας που έχει πια περάσει,είναι ο στεναγμός που βγαίνει τόσο απαλόςπου κάνει τον πόνο μας για λίγο να καταλαγιάσει. Μυρίζει το γαλάζιο σαν το φρεσκοπλυμένο ρούχο,σαν το καθαρό νερό που κυλά μες στην παλάμη,είναι το ατάραχο, το γαλήνιο εκείνο ύφοςπου παίρνει η ψυχή
