Ποίηση

Υπάρχει ένα σπίτι που δεν χτίστηκε ποτέ για να μείνει.Μόνο για να αντέχει. Στέκει χωρίς να στέκει, σαν να το κρατάει όρθιο όχι η αρχιτεκτονική,αλλά η συνήθεια της κατάρρευσης που δεν ολοκληρώθηκε. Οι τοίχοι του έχουν ποτίσει υγρασία από εποχές που δεν μετριούνται.Δεν είναι βροχή αυτό που τους έφθειρε,είναι επανάληψη.Η ίδια στάλα που πέφτει χρόνια

Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,πόσο ακόμα θα γυρνάς μέσα μου σαν φωνή που δεν βρίσκει στόμα,σαν άγγιγμα που δεν έμαθε ποτέ πού να ακουμπήσει; Πόσο ακόμα θα μου λείπεις και δεν είναι πια ερώτηση, είναι ρυθμός που χτυπάει μέσα στις ώρες,σαν ρολόι που ξέχασε να δείξει τέλος. Σε ψάχνω στα πιο ήσυχα πράγματα:στο φως

Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν ξυπνά κάθε πρωί και νιώθει πως η ζωή τον ξέχασε. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν τα μάτια του μένουν ανοιχτά όλη νύχτα κοιτώντας το ταβάνι σαν ουρανό χωρίς Θεό. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν το ίδιο του το σώμα γίνεται φυλακή και κάθε ανάσα

Υπάρχει ένας άνθρωπος φτιαγμένος από δύο καιρούς μέσα στο ίδιο σώμα,σαν να μην αποφάσισε ποτέ ο κόσμος αν θα τον γράψει με φως ή με σκοτάδι.Ξυπνάει και πριν ακόμη ανοίξει τα μάτια του,κάτι μέσα του έχει ήδη διαφωνήσει με την ημέρα. Άλλοτε είναι άνεμος που δεν χωρά σε δρόμους,μια υπερχείλιση ψυχής που σπρώχνει τις λέξεις

Ήρθα από την κόλασησαν καπνός ύστερα από πυρκαγιά,με τη στάχτη κολλημένη πάνω μουσαν δεύτερο δέρμα. Οι νύχτες μ’ έπιναν αργά,σταγόνα τη σταγόνα,κι εγώ στεκόμουν μέσα στο σκοτάδισαν ερείπιο που ακόμα αναπνέει. Οι τοίχοι μέσα μουείχαν ποτίσει υγρασία και σιωπή,κι η ψυχή μου έμοιαζεμε κελί χωρίς παράθυρο. Δεν ζητούσα σωτηρία πια,μονάχα λίγη λήθηνα ξαπλώσει δίπλα μουμέχρι

Μερικοί άνθρωποι φοράνε τον πόνο σαν παλιό παλτό· όχι γιατί τους ζεσταίνει, μα γιατί έμαθαν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο μέσα απ’ το βάρος του. Κι έτσι μιλούν γι’ αυτόν ασταμάτητα.Τον ακουμπούν πάνω στα τραπέζια,τον σερβίρουν μαζί με τον καφέ,τον κάνουν ιστορία, συνήθεια,μια μικρή θρησκεία της καθημερινής τους ήττας. Γιατί ο πόνος, όταν τον

Μια λευκή σκόνη απλώνεται πάνω στις ώρες,σαν φως που δεν ζεσταίνει. Ο καπνός τυλίγει τη σκέψη,μέχρι να χαθούν τα όρια της ανάσας. Και το σκοτάδι,ήδη εγκατεστημένο μέσα μου,σαν σπίτι χωρίς πόρτες, με επιστρέφει ξανά και ξανά στον ίδιο κύκλο,όπου κάθε πτώση μοιάζει με έξοδοπου τελικά με γυρίζειλίγο πιο βαθιά στον εαυτό μου.

Κάποτε, ο κόσμος δεν είχε μάθει να βιάζεται. Τα πρωινά άνοιγαν αργά, σαν μάτια που επιστρέφουν από όνειρο, και το φως δεν έπεφτε, καθόταν,σαν επισκέπτης που δεν ξέρει ακόμα αν πρέπει να μιλήσει. Κάποτε, οι δρόμοι δεν ήταν απλώς διαδρομές,ήταν προτάσεις που δεν είχαν αποφασίσει την κατάληξή τους,και κάθε γωνία κρατούσε μέσα της μια μικρή

Τα όνειρα μου έγιναν κάρβουνα στον πάτο μιας νύχτας δίχως αυγή. Μαύρισαν αργά, σαν λουλούδια ξεχασμένα μέσα σε φωτιά,και τώρα τα αγγίζωμόνο για να γεμίσουν στάχτη τα χέρια μου. Κάποτε ανέβαιναν μέσα μουσαν σμήνη από χρυσά πουλιά,χτυπούσαν τα φτερά τους στα πλευρά μουκαι γέμιζε φως το αίμα.Μα ήρθε ένας χειμώνας άγριος,με στόμα από καπνό και

Στην άκρη της ψυχής μου στάζει αργά ένα σκοτάδι αρχαίο, σαν κερί λησμονημένοσε ναό βυθισμένο κάτω από τη θάλασσα. Οι μέρες περνούν από πάνω μουόπως περνούν τα κοράκια πάνω από ερείπιαχωρίς λύπηση,χωρίς μνήμη. Και μέσα μουκάτι πεθαίνει αθόρυβα κάθε βράδυ.Όχι ολόκληρο μόνο όσο χρειάζεταιγια να μπορώ να συνεχίζω το πρωί. Τα μάτια μου έγιναν δύο