Κάτι ζητά να φανεί χωρίς να ξέρει ακόμα τι είναι σαν φως που δοκιμάζει το σκοτάδι από μέσα. Στέκεται εκείανάμεσα σε μια σκέψη που δεν ειπώθηκεκαι σε μια άλλη που δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν το καθοδηγεί.Μόνο ένα βλέμμαπου επιμένειλίγο περισσότερο απ’ όσο αντέχει. Κι ύστεραμια μικρή απόκλιση.Ένα άσχετο σημάδιένα λάθος που δεν διορθώνεταικαι
Σώσε με,λέει η νύχτα μέσα μου,σαν παλιό ρολόι που χτυπάει χωρίς ώρα,σαν δρόμος που δεν θυμάται πού τελειώνει. Σώσε με,ψιθυρίζω στα τζάμια που ιδρώνουν από φόβο,εκεί που οι μέρες μου έλιωσανσε μικρές σταγόνες λήθης. Σε γνώρισακαι για πρώτη φοράο αέρας δεν μύριζε μόνο απώλεια.Ήσουν φως που δεν ρωτούσε,μα έμενε. Κι είπα:ίσως αυτό είναι το θαύμα,ίσως
Τη νύχτατο δωμάτιο αλλάζει δέρμα. Οι τοίχοι ιδρώνουν σκιές,το ταβάνι χαμηλώνει αργάσαν ουρανός έτοιμος να συντρίψει πόλη,και οι κουρτίνες ανεμίζουνχωρίς αέρα,λες και περνούν ανάμεσά τουςαόρατοι νεκροί. Εγώ κάθομαι στο πάτωμαμε τα γόνατα διπλωμένα στο στήθοςσαν γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποιπου μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια. Εγώ μεγάλωσα μέσα σε καθρέφτες. Κάθε πρωίένας καινούριος δικαστής
Λειτουργία για ένα Σώμα που Έμαθε να Πενθεί Read More »
Σε αγάπησα με μια ένταση που δεν χωράει σε λέξεις,σαν να σε θυμόταν η ψυχή μου πριν ακόμα σε συναντήσουν τα μάτια μου,και κάθε μου ανάσα έμαθε το όνομά σου σαν προσευχή που δεν ζητά απάντηση. Σε αγάπησα τόσο, που η αγάπη μου δεν έμοιαζε με πράξη αλλά με κατάσταση ύπαρξης,σαν να ήσουν ο αέρας
‘Ισως τελικά η ζωή να είναι αυτό το αργό ξεθώριασμα του φωτόςπάνω στα πράγματα που αγαπήσαμε πολύ. Ίσως γι’ αυτό τα βράδιαοι άνθρωποι σωπαίνουν τόσο βαθιάγια να μην ακουστείο θόρυβος από όσα χάθηκαν μέσα τους. Ίσως η θλίψηνα μην είναι παρά μια μνήμηπου αρνείται να πεθάνει. Κι ίσως η μνήμηνα είναι ένας άλλος τρόπος τιμωρίας.
Είναι το γαλάζιο η συγγνώμη που είπε το φωςπάνω στα ερείπια μιας μέρας που έχει πια περάσει,είναι ο στεναγμός που βγαίνει τόσο απαλόςπου κάνει τον πόνο μας για λίγο να καταλαγιάσει. Μυρίζει το γαλάζιο σαν το φρεσκοπλυμένο ρούχο,σαν το καθαρό νερό που κυλά μες στην παλάμη,είναι το ατάραχο, το γαλήνιο εκείνο ύφοςπου παίρνει η ψυχή
Ο φόβος δεν ήρθε.Ήταν ήδη εκεί,στον τρόπο που έπεφτε το φωςπάνω στα άδεια πράγματα.Ένα δωμάτιο χωρίς προθεσμίες,μια καρέκλα που θυμάται σώματαπου δεν κάθισαν ποτέ μέχρι τέλους.Κι εγώμια σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε,ένα βήμα πριν τη λέξη,ένα “ίσως” που έμεινε μετέωροσαν πουλί μέσα σε γυαλί.Ο φόβος μιλάει χαμηλά.Δεν χρειάζεται φωνή·του αρκεί η παύσηανάμεσα σε δύο χτύπους ρολογιού,εκεί
