Υπάρχει ένα σπίτι που δεν χτίστηκε ποτέ για να μείνει.Μόνο για να αντέχει. Στέκει χωρίς να στέκει, σαν να το κρατάει όρθιο όχι η αρχιτεκτονική,αλλά η συνήθεια της κατάρρευσης που δεν ολοκληρώθηκε. Οι τοίχοι του έχουν ποτίσει υγρασία από εποχές που δεν μετριούνται.Δεν είναι βροχή αυτό που τους έφθειρε,είναι επανάληψη.Η ίδια στάλα που πέφτει χρόνια […]

Στο βορεινό άκρο ενός αρχαίου δάσους, εκεί όπου η ομίχλη έμενε χαμηλά ακόμη και μετά την ανατολή και τα ποτάμια κυλούσαν αργά σαν να είχαν κουραστεί από τον χρόνο, στεκόταν ένα δέντρο που δεν έμοιαζε με τα υπόλοιπα. Ο κορμός του δεν υψωνόταν ευθύς προς τον ουρανό. Είχε μια ελαφριά κλίση, σχεδόν ανεπαίσθητη, μα αρκετή

Κάποιοι άνθρωποι που δεν φεύγουν απότομα. Δεν υπάρχει μια καθαρή στιγμή ρήξης, ένα ξεκάθαρο τέλος που να σου επιτρέπει να πεις “έγινε παρελθόν”. Αντίθετα, αρχίζουν σιγά σιγά να απομακρύνονται μέσα στη ζωή, ενώ ακόμα είναι παρόντες. Και αυτό είναι το πιο παράξενο είδος απώλειας: όταν κάποιος αρχίζει να γίνεται ανάμνηση ενώ συνεχίζει να υπάρχει μπροστά

Υπάρχουν νύχτες που δεν λειτουργούν απλώς ως συνέχεια της ημέρας. Είναι σαν να αλλάζει ο τρόπος που υπάρχει ο κόσμος. Οι ήχοι αραιώνουν, οι αποστάσεις μεγαλώνουν, και τα πράγματα που την ημέρα μοιάζουν δεδομένα, τη νύχτα αποκτούν βάρος που δεν εξηγείται εύκολα. Δεν είναι απαραίτητα κάτι δραματικό· είναι περισσότερο μια εσωτερική μετατόπιση, σαν να κοιτάς

Υπάρχουν εμπειρίες που δεν καταλήγουν ποτέ σε ξεκάθαρο τέλος. Δεν ολοκληρώνονται, δεν διακόπτονται με τρόπο που να σου επιτρέπει να τις τοποθετήσεις κάπου μέσα σου ως “παρελθόν”. Μένουν ανοιχτές, σαν εκκρεμότητες της ψυχής. Σε αυτό ακριβώς το σημείο γεννιούνται τα “σχεδόν”. Τα “σχεδόν” δεν είναι γεγονότα. Είναι δυνατότητες που έμειναν στη μέση της διαδρομής. Είναι

Πόσο ακόμα θα μου λείπεις έτσι,πόσο ακόμα θα γυρνάς μέσα μου σαν φωνή που δεν βρίσκει στόμα,σαν άγγιγμα που δεν έμαθε ποτέ πού να ακουμπήσει; Πόσο ακόμα θα μου λείπεις και δεν είναι πια ερώτηση, είναι ρυθμός που χτυπάει μέσα στις ώρες,σαν ρολόι που ξέχασε να δείξει τέλος. Σε ψάχνω στα πιο ήσυχα πράγματα:στο φως

Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν ξυπνά κάθε πρωί και νιώθει πως η ζωή τον ξέχασε. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν τα μάτια του μένουν ανοιχτά όλη νύχτα κοιτώντας το ταβάνι σαν ουρανό χωρίς Θεό. Πόση θλίψη χωράει στην ψυχή ενός ανθρώπου;Όταν το ίδιο του το σώμα γίνεται φυλακή και κάθε ανάσα

Υπάρχει ένας άνθρωπος φτιαγμένος από δύο καιρούς μέσα στο ίδιο σώμα,σαν να μην αποφάσισε ποτέ ο κόσμος αν θα τον γράψει με φως ή με σκοτάδι.Ξυπνάει και πριν ακόμη ανοίξει τα μάτια του,κάτι μέσα του έχει ήδη διαφωνήσει με την ημέρα. Άλλοτε είναι άνεμος που δεν χωρά σε δρόμους,μια υπερχείλιση ψυχής που σπρώχνει τις λέξεις

Ήρθα από την κόλασησαν καπνός ύστερα από πυρκαγιά,με τη στάχτη κολλημένη πάνω μουσαν δεύτερο δέρμα. Οι νύχτες μ’ έπιναν αργά,σταγόνα τη σταγόνα,κι εγώ στεκόμουν μέσα στο σκοτάδισαν ερείπιο που ακόμα αναπνέει. Οι τοίχοι μέσα μουείχαν ποτίσει υγρασία και σιωπή,κι η ψυχή μου έμοιαζεμε κελί χωρίς παράθυρο. Δεν ζητούσα σωτηρία πια,μονάχα λίγη λήθηνα ξαπλώσει δίπλα μουμέχρι

Υπάρχει μια στιγμή στις σχέσεις που δεν την καταλαβαίνεις όταν συμβαίνει. Δεν έχει θόρυβο, δεν έχει σύγκρουση, δεν έχει ξεκάθαρο τέλος. Είναι η στιγμή που η αγάπη δεν φεύγει, απλώς αρχίζει να αδυνατίζει. Και μετά, χωρίς να το καταλάβεις, δεν μένει πια συναίσθημα. Μένει συνήθεια. «Η συνήθεια είναι δεύτερη φύση», έλεγε ο Αριστοτέλης. Και στις