Στο βορεινό άκρο ενός αρχαίου δάσους, εκεί όπου η ομίχλη έμενε χαμηλά ακόμη και μετά την ανατολή και τα ποτάμια κυλούσαν αργά σαν να είχαν κουραστεί από τον χρόνο, στεκόταν ένα δέντρο που δεν έμοιαζε με τα υπόλοιπα. Ο κορμός του δεν υψωνόταν ευθύς προς τον ουρανό. Είχε μια ελαφριά κλίση, σχεδόν ανεπαίσθητη, μα αρκετή […]
Στην πόλη Λυκαρίων δεν υπήρχαν καθρέφτες. Είχαν απαγορευτεί πριν από αιώνες, όταν οι πρώτοι «αναγνώστες του γυαλιού» άρχισαν να χάνουν τα πρόσωπά τους μέσα στις αντανακλάσεις τους. Οι παλιοί έλεγαν πως οι καθρέφτες δεν έδειχναν απλώς την εικόνα ενός ανθρώπου, αλλά και αυτό που θα γινόταν κάποτε. Και αυτό ήταν επικίνδυνο. Έτσι, οι καθρέφτες καταστράφηκαν
Το Πριν της Δημιουργίας Read More »
Η πόλη του Έλμπεργκ έμοιαζε σαν να είχε ξεχαστεί από τον χρόνο. Τα σπίτια της ήταν πέτρινα, οι δρόμοι στενοί και γεμάτοι ομίχλη, ενώ οι άνθρωποι περπατούσαν σκυφτοί, χωρίς ποτέ να κοιτάζουν τον ουρανό. Κανείς δεν γελούσε δυνατά εκεί. Κανείς δεν μιλούσε για το παρελθόν. Στο κέντρο της πόλης υψωνόταν ένας τεράστιος πύργος με ένα
Η Σκιά Κάτω από τον Πύργο Read More »
Δεν θυμάμαι ποτέ να ήμουν από αυτούς που χάνουν πράγματα. Τα κλειδιά μου ήταν πάντα στο ίδιο σημείο, το πορτοφόλι στην ίδια τσέπη, το κινητό πάντα στο 40% περίπου, αρκετό για να μην αγχώνομαι αλλά όχι τόσο ώστε να το ξεχνάω. Οι σκέψεις μου ήταν τακτοποιημένες, σαν να είχαν ήδη περάσει από έλεγχο πριν εμφανιστούν.
Ο Άνθρωπος που Δεν Έχανε Ποτέ τα Κλειδιά του Read More »
Ένα μικρό, ήσυχο διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Ήταν 02:17 τα ξημερώματα όταν η Άννα άκουσε για πρώτη φορά το χτύπημα. Όχι στην πόρτα, αλλά στον τοίχο. Τρία αργά, μετρημένα χτυπήματα. Σταμάτησε να αναπνέει για λίγα δευτερόλεπτα, περιμένοντας, και κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι γείτονες οι τοίχοι του κτιρίου ήταν
02:17: Η Αέναη Επιστροφή Read More »
