Ο κόσμος δεν είναι άδειος επειδή του λείπει κάτι. Είναι άδειος επειδή τίποτα δεν υπόσχεται ότι θα σε γεμίσει. Και αυτό είναι το πρώτο σοκ: ότι η ζωή δεν ξεκινά με νόημα, ούτε το κουβαλάει κρυμμένο κάπου σαν μυστικό που περιμένει να αποκαλυφθεί. Ξεκινά απλώς. Χωρίς εξήγηση. Χωρίς εγγύηση. Χωρίς κατεύθυνση που να μην επινοήσεις

Τη νύχτατο δωμάτιο αλλάζει δέρμα. Οι τοίχοι ιδρώνουν σκιές,το ταβάνι χαμηλώνει αργάσαν ουρανός έτοιμος να συντρίψει πόλη,και οι κουρτίνες ανεμίζουνχωρίς αέρα,λες και περνούν ανάμεσά τουςαόρατοι νεκροί. Εγώ κάθομαι στο πάτωμαμε τα γόνατα διπλωμένα στο στήθοςσαν γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποιπου μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια. Εγώ μεγάλωσα μέσα σε καθρέφτες. Κάθε πρωίένας καινούριος δικαστής

Σε αγάπησα με μια ένταση που δεν χωράει σε λέξεις,σαν να σε θυμόταν η ψυχή μου πριν ακόμα σε συναντήσουν τα μάτια μου,και κάθε μου ανάσα έμαθε το όνομά σου σαν προσευχή που δεν ζητά απάντηση. Σε αγάπησα τόσο, που η αγάπη μου δεν έμοιαζε με πράξη αλλά με κατάσταση ύπαρξης,σαν να ήσουν ο αέρας

‘Ισως τελικά η ζωή να είναι αυτό το αργό ξεθώριασμα του φωτόςπάνω στα πράγματα που αγαπήσαμε πολύ. Ίσως γι’ αυτό τα βράδιαοι άνθρωποι σωπαίνουν τόσο βαθιάγια να μην ακουστείο θόρυβος από όσα χάθηκαν μέσα τους. Ίσως η θλίψηνα μην είναι παρά μια μνήμηπου αρνείται να πεθάνει. Κι ίσως η μνήμηνα είναι ένας άλλος τρόπος τιμωρίας.

Είναι το γαλάζιο η συγγνώμη που είπε το φωςπάνω στα ερείπια μιας μέρας που έχει πια περάσει,είναι ο στεναγμός που βγαίνει τόσο απαλόςπου κάνει τον πόνο μας για λίγο να καταλαγιάσει. Μυρίζει το γαλάζιο σαν το φρεσκοπλυμένο ρούχο,σαν το καθαρό νερό που κυλά μες στην παλάμη,είναι το ατάραχο, το γαλήνιο εκείνο ύφοςπου παίρνει η ψυχή

Ένα μικρό, ήσυχο διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Ήταν 02:17 τα ξημερώματα όταν η Άννα άκουσε για πρώτη φορά το χτύπημα. Όχι στην πόρτα, αλλά στον τοίχο. Τρία αργά, μετρημένα χτυπήματα. Σταμάτησε να αναπνέει για λίγα δευτερόλεπτα, περιμένοντας, και κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να είναι γείτονες οι τοίχοι του κτιρίου ήταν