Τρεις πράξεις και ένα διάλειμμα για τσιγάρο
Πράξη Πρώτη — Όλα αυτά που δεν έχω
Δεν έχω σκηνή, προβολείς, ούτε κοινό να ουρλιάζει,
ούτε βιογραφικό που στο LinkedIn να τρομάζει.
Δεν έχω σχέδιο πενταετίας, startup, επενδυτή,
ούτε θείο “χωμένο” να με βάλει σε καμία δουλειά καλή.
Δεν έχω άκρες, γνωριμίες, backstage περάσματα,
ούτε στιλ να μετατρέπει λάθη σε κατορθώματα.
Δεν έχω θάρρος πάντα να κοιτάω τον άλλον μέσα στα μάτια,
συχνά κρύβω τις αλήθειες μου σε άδεια δωμάτια.
Δεν έχω πρόγραμμα, πειθαρχία, ούτε σχέδιο σωστό,
κάθε “θα τα καταφέρω” ακούγεται από το στόμα μου πάντα μισό.
Δεν έχω το τέλειο σώμα, ούτε το τέλειο μυαλό,
ούτε τρόπο να εξηγώ ό,τι κρατάω κρυφό.
Δεν έχω το χάρισμα να γίνομαι αρεστή,
καμιά φορά νιώθω ακόμα κι απ’ τον εαυτό μου ξένη και περίεργη πολύ.
Δεν έχω Instagram με followers να με κοιτάνε,
ούτε stories που τη ζωή μου σαν ταινία να πουλάνε.
Δεν έχω feed “τέλειο”, φίλτρα και φωτό φωτεινά,
μόνο screenshots από σκέψεις στις 3 τα ξημερώματα
και αυτό αρκετά συχνά.
Δεν έχω blue tick, status “κάποιος σημαντικός”,
ούτε DMs που να λένε “είσαι τρομερός”.
Δεν έχω TikTok fame, viral επιτυχία καμιά,
μόνο αποθηκευμένα κάτι άβολα βίντεο και κάτι σκυλιά.
Δεν έχω podcast να λέω “βρήκα το νόημα τελικά”,
ούτε quotes που να ακούγονται σοφά και μαγικά.
Δεν έχω brand, συνεργασίες, lifestyle “επιτυχία”,
έχω μόνο άγχος που δουλεύει υπερωρία.
Δεν έχω check-in σε μέρη fancy και “κουλ”,
ούτε brunch φωτογραφίες με αβοκάντο και χρυσό κουτάλι full.
Δεν έχω ταξίδια που φαίνονται σαν διαφήμιση ζωής,
μόνο διαδρομές μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς
και αυτό πάντα όταν πιάνει βροχή.
Και δεν έχω αυτό το “τέλειο προφίλ” να δείχνω δυνατή,
μα έχω αληθινές στιγμές και αυτό τελικά μου αρκεί.
Πράξη Δεύτερη — Όλα αυτά που έχω και δεν θέλω
Έχω φόβο να αργήσω όταν όλοι τρέχουν,
να χάσω ανθρώπους που στα λόγια “πάντα αντέχουν”.
Έχω overthinking, επάγγελμα κανονικό,
σκέφτομαι έναν καβγά απ’ το 2012 ακόμα ενεργό.
Έχω νύχτες που το άγχος μου δεν μ’ αφήνει να κοιμάμαι,
κι ένα “τι θα γίνει αύριο” που με μαθαίνει να φοβάμαι.
Έχω σύγκριση, μεγάλη καταδίκη,
όλοι μοιάζουν θάλασσες κι εγώ μικρό χαλίκι.
Άλλοι είναι πιο όμορφοι, πιο σίγουροι, πιο δυνατοί,
κι εγώ μετράω τα λάθη μου λες και είναι προσευχή.
Έχω τοξική αυτοκριτική με ύφος δασκάλας αυστηρής,
που μου λέει “μπράβο, απέτυχες” με τρόπο ευγενικής φωνής.
Έχω και μια τάση να δένομαι με ανθρώπους λάθος,
σαν να βλέπω red flags και να τα περνάω για διακόσμηση πάθους.
Έχω θυμό που δεν ξεσπάει, μόνο μένει,
σαν τραγούδι που ποτέ δεν βρήκε τι σημαίνει.
Έχω ανθρώπους που τους κράτησα ενώ με άδειασαν,
κι άλλους που με αγάπησαν και τους άφησα.
Έχω ανάγκη ν’ αποδείξω πως αξίζω,
λες και πρέπει κάθε μέρα απ’ την αρχή να χτίζω.
Έχω ξεκινήσει δίαιτα τόσες Δευτέρες στη σειρά,
που αν πληρωνόμουν ανά αρχή θα ‘χα σπίτια σε νησιά.
Έχω φυτά που ξεράθηκαν ενώ τους μίλαγα γλυκά
και νομίζω ακόμα πως και οι κάκτοι μού κρατάνε μυστικά.
Κι έχω κι εκείνη τη φωνή που όλο λέει “δεν αρκείς”,
όσο κι αν παλεύεις πάλι τελευταία θα βρεθείς.
Μα έχω κι επίγνωση κι αυτό κάπως βοηθάει,
γιατί όταν γελάς με τα χάλια σου, κάτι μέσα σου γυρνάει.
Πράξη Τρίτη — Απογραφή απ’ όσα έχω
Μα έχω δύο μάτια που βλέπουν ακόμα φως το πρωί
και αυτό δεν είναι λίγο σε αυτήν την εποχή.
Έχω φωνή, κι ας τρέμει όταν μιλάει,
έχω καρδιά που όσες φορές κι αν σπάσει, ξαναπάει.
Έχω δυο πόδια που με πάνε παρακάτω.
Έχω και φίλους που με ξέρουν στις χειρότερές μου μέρες,
και μένουν, όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή με αντέχουν.
Έχω μουσικές που μ’ έσωσαν χωρίς να το γνωρίζουν,
και λέξεις που όταν πέφτω με σηκώνουν και με χτίζουν.
Έχω αναμνήσεις που μυρίζουν καλοκαίρι και βροχή,
κάτι βραδιές που για λίγο όλα είχαν λογική.
Έχω γέλιο που εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένω,
κι έναν κόσμο που ακόμα θέλω να εξερευνώ κι ας φοβάμαι να πηγαίνω.
Έχω στιγμές που μύρισαν καλοκαίρι,
κι ένα παιδί μέσα μου που ακόμα επιμένει.
Κι εντάξει,
έχω ακόμα άγχος,
λίγη υπαρξιακή κρίση κάθε Κυριακή πρωί,
αλλά δεν βαριέσαι, είμαι ακόμα ζωντανή.
Έχω χίλιους λόγους να γελάω και άλλους τόσους να λυγίζω,
μα κάθε μέρα βρίσκω κάτι νέο για να συνεχίζω.
Και πάνω απ’ όλα έχω αυτό που ξεχνάω συχνά:
πως όσα δεν κατάφερα δεν είναι δα τόσο σημαντικά και άντε γεια.