Διάλογος με τον Θάνατο

Άνθρωπος:

Ποιος είσαι εσύ που κάθε βράδυ στέκεις πίσω απ’ τη σκιά,
σαν ψίθυρος που ξέμεινε στου χρόνου τη φωτιά;
Σε νιώθω να με ακολουθείς σε κάθε μου βηματισμό,
μα ποτέ δεν εμφανίζεσαι με πρόσωπο γυμνό.

Θάνατος:

Είμαι αυτό που όλοι ξέρουν κι όμως κάνουν πως ξεχνούν,
είμαι η λέξη που φοβούνται ακόμη κι όταν προσευχούν.
Είμαι το τέλος κάθε δρόμου, κάθε γέλιου, κάθε αρχής,
το τελευταίο σημείο στίξης μιας ολόκληρης ζωής.

Άνθρωπος:

Και γιατί κρύβεσαι πάντα πίσω από τη σιωπή;
Γιατί δεν έρχεσαι ευθέως με καθαρή μορφή;

Θάνατος:

Γιατί αν με έβλεπες καθαρά μες στην καθημερινότητά σου,
θα γκρέμιζες τα ψέματα που χτίζεις τόσα χρόνια μέσα στην καρδιά σου.
Θα έβλεπες πως κάθε μέρα που αφήνεις να χαθεί,
είναι κομμάτι από το σώμα σου που έχει αφαιρεθεί.

Δεν σου κλέβω εγώ τη ζωή
εσύ τη δίνεις σιγά σιγά στη λήθη και στη φυγή.

Άνθρωπος:

Μα εγώ παλεύω, εγώ μοχθώ, εγώ αντέχω και πονώ,
χτίζω μέλλον για να βρω έναν λόγο να ζω.

Θάνατος:

Όχι.

Χτίζεις αύριο για να μην αντικρίσεις το κενό,
για να μη δεις πως είσαι μόνος μέσα σε όλο αυτό.
Χτίζεις στόχους, χτίζεις τίτλους, χτίζεις όνομα βαρύ,
μα βαθιά μέσα σου ξέρεις πως όλα γίνονται σκόνη κάποια στιγμή.

Είδα βασιλιάδες να πεθαίνουν δίχως θρόνο και τιμή,
είδα πλούσιους να ζηλεύουν ενός φτωχού την αναπνοή.
Είδα ανθρώπους να πουλάνε την ψυχή τους για χρυσό,
κι όταν έφτασα εγώ κοντά τους δεν έμεινε τίποτα από όλο αυτό.

Άνθρωπος:

Κι η αγάπη;

Μη μου πεις πως κι αυτή πεθαίνει όπως τα πάντα στη ζωή.

Θάνατος:

Όχι.

Η αγάπη δεν πεθαίνει.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν πριν προλάβουν να τη ζήσουν αληθινά,
κι ύστερα κατηγορούν τον χρόνο για τη δική τους ερημιά.

Πόσες φορές δεν είπες «σ’ αγαπώ» από εγωισμό και φόβο;
Πόσες νύχτες δεν προτίμησες τον θυμό αντί για την λύση;
Πόσες πόρτες δεν χτυπήθηκαν ενώ υπήρχε επιστροφή;
Πόσες σχέσεις δεν θυσιάστηκαν σε μια ανόητη σιωπή;

Άνθρωπος:

Μα κι εσύ τι ξέρεις από καρδιά και μοναξιά;
Εσύ είσαι μόνο ένα τέλος, είσαι μόνο σκοτεινιά.

Θάνατος:

Εγώ γνωρίζω περισσότερα απ’ όσα φαντάζεσαι εσύ.

Όταν πέφτουν τα προσωπεία, όταν σβήνει η δύναμη,
όταν φεύγουν οι χειροκροτητές και χάνεται η φήμη.
Όταν μένει μόνο η ψυχή χωρίς κανένα δανεικό,
τότε βλέπω ποιος υπήρξε και ποιος έζησε στο κενό.

Και θα σου πω ένα μυστικό που οι άνθρωποι φοβούνται:
δεν τρομάζουν από εμένα όταν έρχονται κοντά μου.

Τρομάζουν από τη σκέψη
πως δεν έζησαν όπως ήθελαν πριν έρθουν να με βρουν.

Άνθρωπος:

Και τι είναι τότε η ζωή;

Ένα ταξίδι προς το τέλος; Μια αργή καταδίκη;

Θάνατος:

Η ζωή είναι μια φωτιά που ξέρει πως θα σβήσει,
κι όμως καίει πιο δυνατά γιατί δεν θα ξαναγεννήσει.

Είναι ένα ποτήρι εύθραυστο που κάποτε θα σπάσει,
μα ακριβώς γι’ αυτό αξίζει το κρασί που θέλει να σε κεράσει.

Αν ήσουν αθάνατος, τίποτα δεν θα είχε αξία.
Ούτε φιλί, ούτε αγκαλιά, ούτε καμία θυσία.

Γιατί ό,τι είναι άπειρο παύει να είναι σπουδαίο,
και μόνο ό,τι τελειώνει γίνεται αληθινά ωραίο.

Άνθρωπος:

Κι όταν έρθει η ώρα μου;

Θα πονέσω;

Θα φοβηθώ;

Θα χαθώ;

Θάνατος:

Δεν φοβάσαι εμένα.

Φοβάσαι τους δρόμους που δεν πήρες.
Τα λόγια που δεν είπες.
Τους ανθρώπους που αγάπησες μισά.
Τα όνειρα που πρόδωσες για λίγη ασφάλεια.

Φοβάσαι το δικαστήριο της συνείδησής σου,
όταν θα μείνεις μόνος με τον εαυτό σου.

Κι εκεί δεν θα υπάρχει δικηγόρος.

Δεν θα υπάρχει κοινό.

Δεν θα υπάρχει χειροκρότημα.

Μονάχα εσύ και αυτό σου φαίνεται τρομακτικό.

Άνθρωπος:

Τότε πες μου…

Πώς νικά κανείς τον φόβο σου;

Θάνατος:

Δεν με νικάς με δύναμη, με λόγια ή σκοπό,
με βρίσκεις όταν πάψεις να φοβάσαι, με τον καιρό.

Δεν είμαι το τέλος, είμαι νόημα κρυφό,
είμαι το μέτρο που βαραίνει το κενό.
Είμαι η σκιά που κάνει το φως πιο αληθινό,
και το «ποτέ» σου το γυρίζω σε «μπορώ».

Γιατί ο φόβος σου δεν είμαι εγώ,
είναι οι μέρες που αφήνεις να χαθούν.
Είναι τα «θα» που έγιναν σκόνη και καπνός,
και το «τώρα» που το σκότωσες σιωπηλός.

Άνθρωπος:

Κι όταν έρθεις, θα με βρεις έτοιμο ή χαμένο και τρομαγμένο;

Θάνατος:

Θα σε βρω εκεί που έζησες ή εκεί που δεν ζεις.
Κι αν με ρωτήσεις «άξιζε;», θα είναι αργά πια πολύ,
γιατί η απάντηση γεννιέται μόνο μέσα στη ζωή.

Μα πρόσεχε άνθρωπε, μην κάνεις το λάθος,
να νομίζεις πως είμαι η λύση σε όλα αυτά.
Δεν σώζω κανέναν, δεν δίνω ζωή,
απλώς σου θυμίζω όλα όσα ξέχασες μέσα στην βουή.

Άνθρωπος:

Kαι τώρα;

Θάνατος:

Ψάξε βαθιά μέσα σου και θα το βρεις.