Ήρθα στον κόσμο χωρίς επιλογή, με μια ανάσα κομμένη απ’ την αρχή. Με ρίξανε στο «είναι» χωρίς ερώτηση καμιά, κι έμαθα πως ο κόσμος δεν χαρίζει αγκαλιά. Κι όλα γυρνούν. Ένας κύκλος σπασμένος, μια αλήθεια που μοιάζει με ψέμα ντυμένο. Και κάθε μου βήμα μετράει πληγές, σε δρόμους που γράφουν ανθρώπινες κραυγές. Είδα τη Γάζα […]
Στάχτη με Όνομα Ανθρώπου Read More »
Τρεις πράξεις και ένα διάλειμμα για τσιγάρο Πράξη Πρώτη — Όλα αυτά που δεν έχω Δεν έχω σκηνή, προβολείς, ούτε κοινό να ουρλιάζει, ούτε βιογραφικό που στο LinkedIn να τρομάζει. Δεν έχω σχέδιο πενταετίας, startup, επενδυτή, ούτε θείο “χωμένο” να με βάλει σε καμία δουλειά καλή. Δεν έχω άκρες, γνωριμίες, backstage περάσματα, ούτε στιλ να
Κανονικός Άνθρωπος σε Πρόχειρη Συσκευασία Read More »
Λέω «θα σε πάρω». Δεν παίρνω. Λέω «θα ξεκινήσω». Δεν ξεκινάω. Βάζω ξυπνητήρι. Το ακούω. Το κλείνω. Γυρνάω. Ξανακοιμάμαι. Σηκώνομαι. Κάθομαι. Κοιτάω.Καθυστερώ. Ξεκινάω. Σταματάω. Διστάζω. Αναβάλλω. Πιάνω δουλειά. Αφήνω δουλειά. Ανοίγω. Κλείνω. Γράφω. Σβήνω. Ξαναγράφω. Σταματάω. Σκέφτομαι. Υπερσκέφτομαι. Καθυστερώ. Υπόσχομαι. Ξεχνάω. Αφήνω. Λέω «έχω χρόνο». Το πιστεύω. Το επαναλαμβάνω. Το χάνω. Μεταθέτω. Μετακινώ. Καθυστερώ. Αποφεύγω.
28 Μαΐου. 5ος μήνας. 11:53 το πρωί. 3 κιλά και 200 εκατοστά. Ένα νεογέννητο ήδη μετρημένο και ένα «όλα φυσιολογικά» και προχωράμε δυναμικά. 4,2 στο δημοτικό. 11,3 στο γυμνάσιο. 230 απουσίες. 10,4 στο λύκειο. 440 απουσίες. 14 μαθήματα για Σεπτέμβρη. Αλλά πάντα 10 στην κιθάρα, και ένα μπράβο που θα ήθελα να με περιμένει. Χίλιες
Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι πως αν γίνει πόλεμος ξανά και σε δω μπροστά μου οπλισμένο και με στολή, θα πρέπει να κατανοήσω πως εσύ είσαι ο «κακός» και εγώ είμαι η «καλή». Μα δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό. Αν μας πούνε «προχωρήστε» χωρίς καμία εξήγηση, αν μας μάθουν να
