28 Μαΐου.
5ος μήνας.
11:53 το πρωί.
3 κιλά και 200 εκατοστά.
Ένα νεογέννητο ήδη μετρημένο
και ένα «όλα φυσιολογικά»
και προχωράμε δυναμικά.
4,2 στο δημοτικό.
11,3 στο γυμνάσιο.
230 απουσίες.
10,4 στο λύκειο.
440 απουσίες.
14 μαθήματα για Σεπτέμβρη.
Αλλά πάντα 10 στην κιθάρα,
και ένα μπράβο
που θα ήθελα να με περιμένει.
Χίλιες σκέψεις την ημέρα,
απόφοιτη από τη δραματική σχολή
και πάλι με 10.
Και στο 1,72
οι αριθμοί σταμάτησαν να είναι απλά πληροφορία
και έγιναν κριτήρια
για ζωή
και ευτυχία.
Και μεγαλώνω
και οι αριθμοί πληθαίνουν.
70 κιλά.
65.
68.
50.
48.
Ωραία.
47.
46.
57.
Συνέχισε δυναμικά.
43.
42.
Λίγο ακόμα και φτάνω στο επίμαχο σημείο.
Και τώρα που το πίστεψα αυτό
με όλο μου το είναι και την ψυχή,
οι 1500 θερμίδες την ημέρα
μοιάζουν να είναι καταστροφή.
3 γεύματα.
1500 θερμίδες.
2 γεύματα.
900 θερμίδες.
Και πάμε πιο χαμηλά.
1 γεύμα.
500 θερμίδες.
300.
100.
Και μετά
1001.
1002.
1003.
1500
τι ντροπή,
Θεέ μου, τι ντροπή.
Και μετά σιωπή.
Πάμε πάλι από την αρχή.
Σαν κύκλος χωρίς τέλος,
σαν παγίδα ανάμεσα στο πολύ και στο μένος.
Η φωνή μου ανάμεσα στα πρέπει και τα μη
και η ζωή μου καθορίζεται
από ένα «πρέπει να διορθωθεί».
Και ενώ νιώθω πως είναι όλα ξαφνικά ένα λάθος,
οι άνθρωποι γύρω σου σε θαυμάζουν
με απρόσμενο πάθος.
Ωστόσο η αλήθεια είναι μόνο αυτή:
Πως όσο κατεβαίνουν οι αριθμοί,
τόσο χάνω την όρεξή μου για ζωή.
Κανείς δεν το μετράει όμως αυτό.
Και κανείς δεν γράφει:
Πόνος: 100%.
Φόβος: 24/7.
24 ώρες σκέψης.
7 μέρες ενοχής.
100 φορές μπροστά στον καθρέφτη
και χίλια αναπάντητα γιατί.
Γιατί φτάνω 50 και νιώθω 100;
Γιατί φτάνω 43 και νιώθω κενό;
Μήπως τελικά δεν με έμαθαν να με αγαπώ;
Γιατί έγιναν όλα αυτά;
Γιατί έγινα εγώ όλα αυτά;
Ένα 10,4.
Ένα 9.
Ένα 1,72.
Ένα 74,9.
Αλλά ποτέ
ένα «σε αγαπώ»
και «αξίζεις πιο πολλά
από όλα αυτά τα νούμερα
που μας φορτώνουν
από παιδιά».