Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι
πως αν γίνει πόλεμος ξανά
και σε δω μπροστά μου οπλισμένο
και με στολή, θα πρέπει να κατανοήσω
πως εσύ είσαι ο «κακός»
και εγώ είμαι η «καλή».
Μα δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Αν μας πούνε «προχωρήστε» χωρίς καμία εξήγηση,
αν μας μάθουν να πυροβολούμε χωρίς καμία αντίρρηση,
αν η στολή σου είναι μπλε και η δική μου χακί,
εγώ πώς μπορώ να αλλάξω την καρδιά μου
μέσα σε μόνο μια στιγμή;
Πώς δηλαδή βαφτίζετε ο άνθρωπος
«απειλή» και «κακό»;
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Άλλο έμβλημα θα φοράς εσύ,
άλλον θεό θα καλείς,
και εγώ πριν καν σε γνωρίσω,
θα πρέπει να πω
πως εσύ φταις για του κόσμου το κακό,
επειδή μου είπαν πως δεν είσαι όπως εγώ.
Προσεύχεσαι σε άλλο θεό,
τρως άλλο φαγητό,
μιλάς μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνω εγώ
και ζεις κάτω από άλλον ουρανό.
Μα όταν θα χυθεί το αίμα,
δεν θα ενδιαφέρει κανέναν ποιος είναι ποιος.
Και εγώ μέσα μου θα ουρλιάζω
και θα αναρωτιέμαι
πώς γίνεται αυτό;
Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Θα σκέφτομαι πως μπορεί να έχεις παιδιά
και πως σε περιμένουν
το βράδυ στο σπίτι
για να σε πάρουν μια ζεστή αγκαλιά.
Πώς να το εξηγήσω όλο αυτό
σε δυο μάτια μικρά, καθαρά, αγνά;
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Θα μας μάθουνε να σημαδεύουμε ένα σώμα
χωρίς ψυχή,
να ξεχνάμε ονόματα,
να φωνάζουμε «πατρίδα»
με στόμα γεμάτο φωτιά,
και αν καεί ο άνθρωπος δεν θα έχει σημασία καμία,
αρκεί να προλάβει να σηκώσει τη σημαία του ψηλά.
Και μέσα στον θόρυβο,
μέσα στον κρότο,
θα ψάχνω να βρω μια λογική,
να καταλάβω πώς γίνεται αυτό.
Αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Και αν τελικά πεθάνω κι εγώ,
κάτω από το χώμα
ίδια θα είναι η σιωπή.
Δεν θα γράφει ο τάφος «καλός ή κακός»,
μόνο δυο χρονολογίες
και ένας άνεμος ψυχρός.
Και εκεί πάνω στο μάρμαρο,
το λευκό,
το βουβό,
θα αιωρείται για πάντα
ένα…
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
Δεν το καταλαβαίνω αυτό.
Και αν όντως τελικά έρθει αυτή η στιγμή,
το όπλο μου θα το πετάξω κάτω.
Δεν θέλω να χαθείς.
Έχεις πρόσωπο ζεστό
και τρέμεις όπως τρέμω εγώ.
Δεν είναι δίκαιο,
δεν είναι καλό,
δεν είναι ηρωισμός.
Ανάμεσα σε στολές και διαταγές
θα αναρωτηθώ,
μπροστά σε εσένα,
γιατί μπορεί τελικά να είσαι εσύ αυτός
που θα μου εξηγεί
πώς γίνεται όλο αυτό.
Εγώ, πραγματικά,
δεν το καταλαβαίνω αυτό.